Świętość ks. Jakuba Alberione szybko została rozpoznana i uznana przez Kościół. Dnia 25 czerwca 1996 roku, czyli 25 lat po śmierci, zakończył się proces beatyfikacyjny i został podpisany Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego, a 27 kwietnia 2003 roku papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, wynosząc do chwały ołtarzy. >>więcej

Duchowi synowie i córki bł. Jakuba Alberione podążają za nim do świętości. Procesy beatyfikacyjne niektórych z nich są już bardzo zaawansowane. Zasługą bł. Jakuba jest zatem nie tylko fakt, że dał on Kościołowi nowe środki ewangelizacyjne, ale również jego wkład w formację kobiet i mężczyzn, którzy mogą osiągnąć najwyższe szczyty świętości, posługując się środkami społecznego przekazu.

Historycznie drogę do świętości duchowym synom i córkom bł. Jakuba Alberione otworzył ks. Józef Tymoteusz Giaccardo (1896-1948), pierwszy kapłan i pierwszy wikariusz generalny Towarzystwa Świętego Pawła. Sam bł. Jakub Alberione określał go mianem „najwierniejszego z wiernych”. Dnia 22 października 1989 roku papież Jan Paweł II ogłosił ks. Tymoteusza błogosławionym.

W pełnej harmonii z wizją bł. Jakuba Alberione żyła i działała czcigodna s. Tekla Merlo (1894-1964), pierwsza przełożona generalna Córek Świętego Pawła. Jest ona wzorem kobiety, która mocno wierzyła w skuteczność nowych form apostolskich.

Kandydatem na ołtarze jest również ojciec duchowy bł. Jakuba i „ojciec chrzestny” całej Rodziny Świętego Pawła, czcigodny ks. kanonik Franciszek Chiesa (1874-1946). Był on wybitnym teologiem, wielkim erudytą i równocześnie człowiekiem Bożym. Pozostaje zaś wzorem kapłana, pasterza i ojca duchowego.

Szczególnym owocem pracy wychowawczej bł. Jakuba, która nawet nastoletnich chłopców napawała entuzjazmem dla apostolstwa, jest czcigodny Maggiorino Vigolungo (1904-1918). To wzór dla wszystkich młodych ludzi pragnących poświęcić życie dla szczytnych ideałów.

Przykładem ofiarności wobec współbraci i niezwykłej pokory jest czcigodny br. Andrzej Borello (1916-1948), wzór dla wszystkich, którzy poświęcają swoje życie dla apostolstwa społecznego przekazu jako bracia zakonni, nazywani uczniami Boskiego Mistrza.

Wspaniałym przykładem poświęcenia i posłuszeństwa Bogu jest Sługa Boża s. Scholastyka Maria Rivata (1897-1987), pierwsza Uczennica Boskiego Mistrza i pierwsza Matka Zgromadzenia.