Cześć dla Boskiego Mistrza oznacza: pobożność, poświęcenie, oddanie się Jemu, który jest Drogą, Prawdą i Życiem, całkowite ofiarowanie się nas samych w naszych siłach fizycznych, moralnych, intelektualnych i w naszym bycie, przyjmowanie wszystkiego od Boskiego Mistrza w Jego świetle, w Jego duchu, według Jego przykładu i w Jego łasce, życie w Nim, z Nim, dla Niego i przez Niego. bł. Jakub Alberione

Przez dobrowolną odpowiedź na wezwanie Ducha Świętego zdecydowaliśmy się iść za Chrystusem, poświęcając Mu się całkowicie i zjednoczyliśmy się jako Jego członki w braterskiej wspólnocie życia, w zgromadzeniu zakonnym Towarzystwa Świętego Pawła, aby być znakiem i świadectwem Jego miłości.

Jesteśmy zgromadzeniem zakonnym kleryckim, z powołaniem apostolskim. Jego celem jest doskonalenie miłości w swych członkach poprzez ducha i praktykę ślubów czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i wierności papieżowi oraz przez życie wspólnotowe, a także ewangelizacja przez apostolstwo spełniane za pomocą środków społecznego przekazu.

Towarzystwo Świętego Pawła zostało założone 20 sierpnia 1914 roku przez bł. Jakuba Alberione, ze specjalną misją rozszerzania dobrej prasy. Pod przewodnictwem samego Założyciela przyjęło stopniowo aktualną postać to jest zaangażowanie na rzecz rozpowszechniania orędzia zbawienia poprzez środki społecznego przekazu. Zgromadzenie jest zawsze otwarte na znaki czasu, akceptuje i przyjmuje każdy nowy, bardziej sprawny i skuteczny środek, jaki inteligencja człowieka odkryje, dla większego dobra ludzkości.

Po otrzymaniu decretum laudis, 10 maja 1941 roku, Towarzystwo Świętego Pawła zostało definitywnie zatwierdzone przez Stolicę Świętą w dniu 27 czerwca 1949 roku.

Towarzystwo Świętego Pawła jest częścią, a zarazem 'żywicielem' Rodziny Świętego Pawła, tj. szeregu zgromadzeń zakonnych, instytutów agregowanych oraz organizacji apostolskich założonych przez bł. Jakuba Alberione. Wszystkie one mają wspólny początek, wspólnego ducha, zbieżne cele. Ich przynależność do Rodziny Świętego Pawła - co było pragnieniem Założyciela - jest jednym z elementów charyzmatu każdego z tych instytutów.

Jako członkowie Towarzystwa Świętego Pawła, kapłani i bracia (czyli uczniowie Boskiego Mistrza - Założyciel chciał, aby tak byli nazywani), składamy te same śluby zakonne; tworzymy jedną wspólnotę życia, modlitwy i apostolstwa; rządzimy się według tych samych norm; uczestniczymy w tych samych dobrach duchowych i mamy te same prawa i obowiązki, z wyjątkiem tych, które wypływają ze święceń kapłańskich.

W charyzmacie założycielskim bł. Jakub Alberione zaznaczył, że kapłaństwo jest elementem nieodzownym. Od kapłanów paulistów 'powinno spływać ciepło i życiodajne światło', które umacnia wspólnotę, Zgromadzenie i całą Rodzinę Świętego Pawła, ożywiając jej ideały i rozpalając gorliwość apostolską. Specyficzna rola, jaką spełnia kapłan paulista (na mocy święceń kapłańskich i przyłączenia do episkopatu), polega na tym, że ma on być znawcą Słowa Bożego i zapewniać autentyczność przekazu orędzia zbawienia. Pozycja brata paulińskiego w organizmie Zgromadzenia jest ściśle komplementarna w stosunku do pozycji kapłana, ale zarazem istotna. Właściwa jego rola polega na czynnym pośrednictwie pomiędzy Słowem Bożym a środkami przekazu, 'powielaniem w nieskończoność' Jego przepowiadania.

Jedność między kapłanami i braćmi, którzy wspólnie tworzą życie paulińskie i nazywają się paulistami, pociąga za sobą współodpowiedzialność za wszystko, co dotyczy życia wspólnotowego i apostolstwa. Taka jedność była uważana przez Założyciela za nowość i za jedną z charakterystycznych cech Zgromadzenia.

Jako pauliści bardzo cenimy życie wspólne i uważamy je za sposobny środek do:

osiągnięcia cnoty miłości we wzajemnym szacunku i w znoszeniu wzajemnych ciężarów,

wzrastania w pokorze,

skuteczniejszego i pełniejszego rozwijania własnej gorliwości,

Jedność braci jest znakiem przyjścia Chrystusa i jest źródłem wielkiej mocy dla apostolstwa.