Wasza miłość do Eucharystii i pobożność niech zaowocuje apostolstwem. Poprzez uczestnictwo we Mszy świętej, przyjmowanie Komunii świętej, sprawowanie adoracji eucharystycznych promieniujmy na cały świat apostolstwem eucharystycznym, przedstawiając Jezusowi całą ubogą ludzkość.

Czyńmy tak, jak Maryja w swojej młodości, która przedstawiała Ojcu Niebieskiemu rozpaczliwy obraz świata, pogrążonego w swoich błędach, pogrążonego w mroku (...). Prawdziwe apostolstwo eucharystyczne nie koncentruje tylko swej duszy w Jezusie Chrystusie, ale Jezusowi przedstawia całą ludzkość, a nawet czyściec.

Wasz dzień niech będzie cały eucharystyczny i skoncentrowany na tym jednym najważniejszym punkcie - Najświętszej Hostii.

Dla apostoła nawiedzenie Najświętszego Sakramentu jest jak audiencja albo szkoła, do której uczeń idzie, aby spotkać się z Mistrzem. Istnieje wiele różnych metod, które służą do owocnego wykorzystania tego czasu. Najbardziej polecana jest metoda oparta na duchowości Jezusa Mistrza - Drogi, Prawdy i Życia.

Dzień eucharystyczny jest ożywiany w pierwszym rzędzie Komunią świętą, która stanowi dopełnienie Mszy świętej; a po niej następuje adoracja, będąca z kolei kontynuacją Mszy świętej. Tak więc winniśmy iść do Jezusa - z miłości do Jezusa, aby korzystać z Jego pomocy; aby przebywać z Nim i modlić się w Nim.

Cała nasza codzienna modlitwa, a zwłaszcza Msza święta, niech będzie ukierunkowana na zbawienie dusz i nawrócenie grzeszników; na zbawienie wszystkich ludzi, tak jak za wszystkich ofiarowana jest Najświętsza Hostia.

Jezus chce was pożywić i nakarmić samym Sobą. 'Kto jest spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije... Ja jestem chleb żywy, który zstąpił z nieba.'

Najświętsza Eucharystia jest pokarmem dla naszej duszy, który służy naszemu umocnieniu i zjednoczeniu nas coraz bardziej z Bogiem, aż będziemy mieć te same myśli, te same cele do osiągnięcia i te same pragnienia. Oto prawdziwy pokarm dla ludzkiej duszy! A potem najlepszą pomocą jest Pismo Święte jako światło wskazujące drogę.
Tak - 'Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce' (Ps 119). Światłem, które rozświetla moją drogę, jest Twoje słowo, o Panie.

Niech każdy myśli, że nosi Boga w swoim sercu i tak się zachowuje, jakby niósł w sobie monstrancję. Każdy z was jest jak Święta Monstrancja - mieszkanie Jezusa i Najświętszej Trójcy.

To Eucharystia i Biblia formują apostoła wydawnictw. Niech więc te dwie nierozłączne rzeczywistości będą zawsze obecne w waszych sercach.

Te dusze, które mają Jezusa w swoich sercach, nie mogą pozostawać zimne i obojętne... Dusze eucharystyczne, te najbardziej gorliwe w apostolstwie, są pełne zapału; nie tylko chwilowego, tymczasowego, ale trwałego działania, które wciąż skłania do podejmowania nowych przedsięwzięć apostolskich.

Życie różnych dzieł Bożych uzależnione jest od działania łaski, toteż bez modlitwy będziemy tworzyć tylko martwe dzieła... Praca bez adoracji sprowadza się do 'cimbalum tinniens', to jest do tych rzeczy, które nie mają życia i sensu.

Kościół nie może lekceważyć apostolstwa eucharystycznego ani się go wyprzeć, bo zaprzeczałby sobie samemu; i nie może sprawować żadnej czynności uświęcającej, nie oddawszy się apostolstwu eucharystycznemu. Wasze apostolstwo jest w sercu Kościoła, w samym jego centrum; także w celu, jaki stawia sobie Kościół... Wszystkie apostolstwa w tym jednym punkcie mają swoje centrum; wszystkie one promieniują eucharystycznym światłem, żywią się eucharystycznym Chlebem... Apostolstwo eucharystyczne leży u podstaw całej działalności Kościoła.

Jeśli jesteśmy ludźmi refleksji, wiernymi modlitwie, pragnącymi chwały Bożej i zbawienia dusz, odkryjemy wiele nowych możliwości, przedsięwzięć, inicjatyw; zasiejemy małe ziarenka, które wzrosną i przyniosą owoc. Z takich ubogich początków zrodzą się z kolei inne inicjatywy i przedsięwzięcia, aż powstanie przepiękna roślina przypominająca drzewo zasadzone nad wodą; drzewo wyrastające z tabernakulum, które wyda owoc w swoim czasie.

Wśród wielu ćwiczeń duchowych, od których w większości zależy formacja apostoła i skuteczność jego działania, na pierwszy plan wysuwają się: Ofiara Mszy świętej, przyjmowanie Komunii świętej, codzienna medytacja, nawiedzanie Najświętszego Sakramentu i prowadzenie rachunku sumienia.

Aby zostać apostołem, trzeba być rozkochanym w duszach. Kto naprawdę kocha innych, ten stara się zapewnić im uczestnictwo w Najwyższym Dobru. Należy jednak wcześniej poznać cenę duszy odkupionej przez Jezusa Chrystusa; On przelał za nas całą swoją Krew. Rozważajcie Mękę Pańską, Mszę świętą; rozważajcie, co to znaczy zbawić swoją duszę albo zatracić.

Kto lepiej spełnia apostolstwo i zbierze większe owoce? Dusze eucharystyczne. W Eucharystii Jezus jest Mistrzem, który naucza. W Eucharystii Jezus jest Prawdą, stąd dusza eucharystyczna zdobędzie większą miłość do zgłębiania prawdy oraz większą gorliwość w apostolstwie. Co więcej, owocem duchowości eucharystycznej będzie umiłowanie apostolstwa.

Cała działalność duszpasterska musi być ukierunkowana na tabernakulum. Należy zawsze czynić wszystko w celu oczyszczenia dusz i karmienia ich pokarmem eucharystycznym, aby żyły tak, jak dzieci Boże. Oto właściwy cel - bądźcie dziećmi Bożymi na ziemi i dziećmi Bożymi na zawsze w niebie.

Co powie Panu podczas adoracji siostra rozpowszechniająca Ewangelię? 'Mam głowę nabitą tym, co widziałam i słyszałam, i nie mogę się skupić, ponieważ stają mi przed oczami różne osoby, które spotkałam oraz te sprawy, dobre i mniej dobre, o których wiele słyszałam...'

Rozmawiaj o tym wszystkim z Jezusem Mistrzem. Mów Mu: 'Wszystkie te dusze są bardziej Twoje, niż moje! Ja starałam się tylko siać; ale ani ten, kto sieje, się nie liczy, ani ten, kto podlewa, tylko ten, kto daje wzrost, kto daje duszom łaskę.' Rozmawiaj o tym wszystkim z Jezusem!

Jeżeli czujesz się rozproszona myśląc o tych duszach, nie jest to rozproszenie, ale natchnienie; to oznaka dobrej woli. Często uważa się za rozproszenie to, co w rzeczywistości jest Bożym natchnieniem.

Zanim osoby ostygną w apostolstwie, stają się oziębłe w pobożności eucharystycznej. Kiedy popełnia się błędy w apostolstwie, to zawsze dlatego, że nie żyje się Eucharystią. Z Eucharystii płyną: roztropność, gorliwość, prostota, umiłowanie dusz i Kościoła, chwała Boża i pokój dany ludziom dobrej woli. Tak więc pierwszym środkiem, jaki muszę wam zasugerować z nakazu sumienia, będzie ten: bądźcie duszami żyjącymi Eucharystią, a wówczas staniecie się gorliwymi apostołami.

Należy zawsze adorować, nieustannie dziękować, wynagradzać za cały świat i błagać z pokorą, aby wszyscy ludzie poznali Jezusa Eucharystycznego i do Niego doszli; aby coraz bardziej rozszerzał się zwyczaj adoracji eucharystycznej i codziennej Komunii świętej.

Bądźcie zawsze żywymi lampami wobec obecnego Jezusa Eucharystycznego. Bądźcie Ofiarami całopalnymi wraz z Jezusem, albowiem całopalenia są częścią waszego apostolstwa. Bądźcie honorowymi służebnicami trwającymi przed tabernakulum i wobec jego Boskiego Mieszkańca. Bądźcie aniołami Eucharystii, którzy otrzymują i dają (duchowy pokarm). Bądźcie tymi duszami, które czują głód Chleba Eucharystycznego i są spragnione zdroju Jego łask. Bądźcie sercami, które dzielą z eucharystycznym Oblubieńcem pragnienia, cele, wyrzeczenia na rzecz wszystkich ludzi, ale szczególnie najdroższych Jego Sercu - kapłanów. Bądźcie powierniczkami Jezusa-Hostii, słuchającymi każdego Jego słowa i medytującymi później to słowo w waszych sercach, jak to czyniła Maryja.

Maryja jest Matką Bożą, jest Niepokalana. Jest przepełniona łaską, aby mogła być apostołką dla nas, dla naszego zbawienia. Maryja w swoim dziewiczym łonie ukształtowała Hostię dającą nam Odkupienie; Ona uformowała Ofiarę na całopalenie. Maryja pełniła swoje zadanie Matki Jezusa aż do Jego śmierci; a potem wzięła w opiekę Kościół, reprezentowany przez Jana pod krzyżem; od tej chwili Maryja zabrała Kościół ze sobą, a Kościół wziął ze sobą Maryję.

Spośród wszystkich praktyk pobożności największą wartość ma Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu. Nasza pobożność jest przede wszystkim eucharystyczna... Ze Mszy świętej, z Komunii świętej, z adoracji eucharystycznej wypływa wszystko - świętość i apostolstwo. Z tabernakulum (pochodzi) wszystko... bez tabernakulum nic.