Przez publiczne śluby wieczyste czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz przez ślub wierności papieżowi pauliści poświęcają się jeszcze ściślej służbie Bogu i Kościołowi oraz zostają wcieleni do Towarzystwa Świętego Pawła jako faktyczni jego członkowie.

Konsekracja zakonna ma swoje korzenie w konsekracji Chrztu świętego, ożywionej przez sakrament Bierzmowania; pełniej ją wyraża i pozwala nam żyć intensywniej w atmosferze Ducha, przez którego jesteśmy przeznaczeni do specyficznej misji w Kościele świętym.

Tworzymy wspólnotę konsekrowaną, gdy potwierdzamy naszą przynależność do Boga, którego Duch nas wybrał, oraz przynależność do Kościoła, który łączy naszą ofiarę z ofiarą eucharystyczną.

Śluby zakonne są nieodzownym środkiem realizowania naszej wspólnoty; pozwalają nam miłować braci, których dał nam Ojciec, nie w porządku ciała i krwi, ale według głębszej i trwalszej skłonności, która pochodzi od Ducha; pozwalają nam żyć we wspólnocie dóbr; ukierunkowują nas na wspólne szukanie i pełnienie woli Bożej; zespalają nas w jednym dążeniu i odpowiedzi na wezwanie Pana.

Czystość konsekrowana równa się miłości integralnej. Oddając Bogu naszą osobę, przyjmujemy i jednocześnie poświęcamy wszystkie wartości ludzkie naszego ciała i naszego ducha i relacje osobowe z wszystkimi ludźmi.

Składając ślub czystości, zobowiązujemy się do doskonałej wstrzemięźliwości w celibacie. W ten sposób, dając świadectwo duchowej płodności Kościoła i wyższości dóbr niebieskich, a mając serce wolne, możemy bardziej wzrastać w miłości Boga i ludzi.

Czystość konsekrowana dotyczy najgłębszych skłonności natury ludzkiej i jest darem Ojca: 'Nie wszyscy pojmują to słowo, lecz jedynie ci, którym jest to dane'. Taki dar, równoznaczny z absolutnym przejęciem w posiadanie całej naszej osoby przez Pana, wymaga odpowiedzi, którą dać może tylko 'człowiek nowy', czyli przeżywający w Chrystusie tajemnicę paschalną i angażujący całą swą energię w nieustannym i coraz większym wysiłku prowadzącym do dojrzałości psychicznej i uczuciowej, przy zastosowaniu do tego celu odpowiednich środków.

Praktyka czystości wymaga postawy pogodnej czujności wobec ryzyka, na jakie jest narażona, i uważnej selekcji osobistych kontaktów ze światem, tak bezpośrednich, jak i za pomocą środków społecznego przekazu.

Dla wzrostu w tej cnocie konieczne jest przede wszystkim uciekanie się do wytrwałej i pokornej modlitwy, do medytacji Słowa Bożego, do uczestniczenia w Eucharystii, do synowskiego nabożeństwa do Maryi Dziewicy, przystępowanie do sakramentu Pojednania, umartwienie zmysłów. Bardzo ważnym zadaniem jest stworzenie we wspólnocie środowiska prawdziwie rodzinnego i pielęgnowanie głębokiej przyjaźni braterskiej.

Z daru czystości wywodzi się niezwykła płodność i apostolskie ojcostwo. Tak było z Maryją, figurą Kościoła, która ukazała 'w formie wybitnej i wyjątkowej model dziewicy i matki'. I tak było ze świętym Pawłem, który wybrał celibat, aby przez Ewangelię rodzić nowych ludzi w Chrystusie. Wolność serca jest dla nas punktem wyjścia do prostego i szczerego spotkania z ludźmi poprzez apostolstwo. Posłani na pole społecznego przekazu, w którym krzyżują się wszystkie przejawy wielkości i słabości ludzkiej, będziemy pamiętać o upomnieniu Apostoła narodów: 'abyście się stali bez zarzutu i bez winy jako nienaganne dzieci Boże pośród narodu zepsutego i przewrotnego. Między nimi jawicie się jako źródła światła w świecie. Trzymajcie się mocno Słowa Życia...'.

Będziemy jednak pozytywnie oceniali te rzeczywistości, z którymi wchodzimy w kontakt z racji naszego apostolstwa, i dlatego będziemy żywić w Chrystusie wielkie uznanie i szacunek dla wszystkich wartości osoby ludzkiej. My sami nie chcemy uwypuklać aspektów wyrzeczenia, ale pragniemy dać świadectwo radości i pogody, poświęcając wszystko dla skarbu, który znaleźliśmy.

W każdym odnoszeniu się do ludzi staramy się pamiętać, że jesteśmy osobami konsekrowanymi, które cechować powinny roztropność, prostota, otwartość i delikatność.

Zakonnicy starają się należycie poznać obowiązki i godność małżeństwa chrześcijańskiego, które przedstawia miłość między Chrystusem i Kościołem. Jednak każdy winien uświadomić sobie wyższość dziewictwa poświęconego Chrystusowi, aby po dobrze przemyślanym i wielkodusznym wyborze poświęcić się Bogu z całkowitym oddaniem ciała i duszy.

Praktyka ślubowanego ubóstwa ewangelicznego, oprócz tego, że jest wymogiem wspólnoty, jest przede wszystkim sprawą zaangażowania osobistego - z miłości do Chrystusa, do wspólnoty braci i do ludzi, którym ma się nieść orędzie zbawienia. Każdy z członków Zgromadzenia jest zobowiązany przekazać do dóbr wspólnych to, co otrzymuje z tytułu wykonywanej pracy, emerytury, renty, zapomogi, ubezpieczenia lub daru.

Pauliści nie mogą przywłaszczać sobie owoców swojej pracy - zarówno ręcznej, jak też intelektualnej i duszpasterskiej - i niezależnie nimi zarządzać, ponieważ należą do wspólnoty. Tak samo środki i narzędzia służące apostolstwu nie są uważane za własność osobistą, ale za wyposażenie do wspólnotowej służby. Podróże i wakacje staramy się planować w zależności od istniejących potrzeb oraz ukierunkować na ubogacenie kulturalne i apostolskie, a także na należny odpoczynek.

Każdy z nas, mając na uwadze znaczenie ludzkiej aktywności, stara się przyjąć tę cząstkę pracy, która została mu zlecona w ogólnej działalności apostolskiej, i koncentrować swoją energię w wyznaczonym mu sektorze. W ten sposób nasze ubóstwo, za przykładem Chrystusa i świętego Pawła, którzy zaznali doli robotników, staje się bodźcem do ciągłego oddawania całej naszej osoby.

Pozostając w służbie Słowa Bożego wspólnie z naszymi braćmi staramy się dokładać starań, aby głosić Chrystusa przy użyciu środków szybkiej komunikacji oraz skutecznych i nowoczesnych metod dotarcia do wszystkich ludzi. W tym przedsięwzięciu kierujemy się jedynie pragnieniem apostolskim św. Pawła: 'Aby Słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiało'.

Jesteśmy zobowiązani wciąż pytać siebie o to, czy styl naszego życia - indywidualnego i wspólnotowego - jest prawdziwym świadectwem ubóstwa. W tej rewizji życia staramy się pamiętać o tym, co w naszym apostolacie jesteśmy winni biednym, pomni na słowa Pana: 'Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili'.

Oddanie się Bogu przejawia gotowość odpowiedzenia na Jego wolę, która powinna stać się naczelnym motywem naszego życia. Tę gotowość wypowiadamy w ślubie posłuszeństwa. Posłuszeństwo, dostrajając naszą osobę do woli Boga, wiedzie ją do pełni godności.

Posłuszeństwo zakonnika jest przyjęciem postawy Chrystusa wobec Ojca. Jest ono przede wszystkim stosunkiem do Boga, który naprawdę zasługuje na posłuszeństwo, ponieważ On jest jedyną prawdą; tylko On jest zdolny narzucić nam swoją wolę, zachowując naszą wolność. Tylko z miłości do Boga poddajemy naszą osobę człowiekowi poza ścisły wymiar przykazania. W tej perspektywie zobowiązujemy się poprzez ślub posłuszeństwa do podporządkowania się właściwym przełożonym we wszystkim, co zadecydują zgodnie z konstytucjami i dyrektorium.

Aby urzeczywistnić posłuszeństwo wobec Boga Ojca, konieczne jest życie w Chrystusie; w Nim nie będziemy 'niewolnikami ludzi', ale 'narzędziami wybranymi' w Jego rękach. W ten sposób zostają wykluczone z naszego posłuszeństwa serwilizm i rezygnacja, ponieważ 'kiedy ślubuje się posłuszeństwo, trzeba to uczynić angażując całe nasze jestestwo', by rzeczywiście odpowiedzieć Bogu, któremu służyć znaczy królować. W stosunkach z przełożonymi zatem każdy zakonnik stara się zachować trzeźwą i szczerą uległość, jaka należy się każdemu bratu mającemu specyficzne zadania władzy.

Oprócz posłuszeństwa wymaganego w sprawach duszpasterstwa i publicznego sprawowania kultu Bożego staramy się współpracować z pasterzami Kościoła w duszpasterstwie lokalnym w ramach właściwego im celu apostolskiego.

Każdy z nas ma prawo i obowiązek uczestniczyć we wspólnym poszukiwaniu woli Bożej wobec własnej wspólnoty. To poszukiwanie dokonuje się w braterskim dialogu, przygotowanym i prowadzonym w klimacie modlitwy i miłości, w duchu rozeznania. Poszukiwanie winno przekształcić się w posłuszeństwo, kiedy przełożony, po wysłuchaniu opinii wspólnoty, wypowiada ostateczne zdanie, które ma charakter decyzji i obowiązuje wszystkich.

Przekształcając nas z ludzi cielesnych w ludzi duchowych Duch Święty:

pomaga nam zrozumieć i przyjąć z radością to, co Bóg przygotowuje codziennie poprzez przełożonych,

czyni nas aktywnymi i odpowiedzialnymi członkami Zgromadzenia, zdolnymi do dawania coraz większego wkładu w rozwój naszej wspólnoty i jej dzieła apostolskiego.

Cel zgromadzenia oraz duch i charyzmat Założyciela są ujęte w Konstytucjach zatwierdzonych przez Kościół. Mają one dla nas charakter autorytatywny i wymagają posłuszeństwa. Dla dokonania zmian w Konstytucjach niezbędna jest zgoda Stolicy Świętej, do której należy też autentyczna ich interpretacja.

Już na mocy ślubów posłuszeństwa winni jesteśmy posłuszeństwo Ojcu Świętemu, jednak z tytułu nowego ślubu zobowiązujemy się do wierności, jaką z woli Założyciela mamy mieć wobec urzędu nauczycielskiego i pasterskiego przewodnictwa papieża.

Zobowiązujemy się przyjmować nauczanie papieża i przestrzegać jego zarządzeń. Ponadto dajemy priorytet głoszeniu i rozpowszechnianiu nauczania papieża i przekazywaniu jego zarządzeń za pomocą środków społecznego przekazu.

W ten sposób staramy się dawać świadectwo szacunku i religijnego posłuszeństwa, jakie każdy członek Kościoła powinien okazać urzędowi nauczycielskiemu Biskupa Rzymskiego.