Cały wasz postęp zależy od postępu w modlitwie. Aby wciąż iść naprzód, trzeba nieustannie polepszać modlitwę: jeśli ona wzrasta, wzrasta całe życie. bł. Jakub Alberione

Nasza wspólnota wie, że nie można odpowiedzieć na osobiste powołanie i na poważne zadania, jakie to powołanie niesie z sobą, bez pomocy łaski Bożej, której dostępujemy w ciągłym kontakcie indywidualnym i wspólnotowym z Bogiem przez modlitwę.

Konieczne jest, aby pauliści nie tylko podtrzymywali ducha modlitwy, ale i samą modlitwę, opracowując także nowe jej formy i dostosowując stare, ustalając czas przeznaczony na modlitwę wspólnotową i dochowując jej wierności.

Przekonani, że modlitwa jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, źródłem cnót i środkiem bardzo pomocnym we wszystkim, za przykładem Jezusa Mistrza, Królowej Apostołów i apostoła Pawła, dokładać będziemy nieustannie wszelkich starań, aby ją w sobie pomnażać. Modlitwa zasilać się będzie słowem Bożym, 'pokarmem duszy oraz źródłem czystym i stałym życia duchowego'.

Kult Pisma Świętego jest jedną z podstawowych tradycji naszego Zgromadzenia i całej Rodziny Świętego Pawła. Musimy być w nieustannym kontakcie modlitewnym ze słowem i to nie jako zwykli słuchacze, ale jako wypełniający słowo, przyjmując je 'nie jako słowo ludzkie, ale - tak jak jest naprawdę - jako słowo Boga', 'żywe i skuteczne'. Każdy paulista ma więc kochać i rozważać indywidualnie Pismo Święte, czerpiąc z niego pokarm dla swego życia.

Codzienne spotkanie ze Słowem Bożym dokonuje się w sposób szczególny w liturgii słowa, w powiązaniu ze sprawowaniem Eucharystii i z liturgią godzin.

Chrystus, który w Piśmie Świętym daje się nam pod postacią słowa, na mocy tegoż samego słowa uobecnia się sakramentalnie pod postacią chleba i wina w Eucharystii. Codzienna Msza święta jest najwyższym wyrazem naszej wspólnotowej modlitwy. Ona staje się znakiem Kościoła zgromadzonego wokół Chrystusa; prowadzi nas do zażyłości z Ojcem, któremu oddajemy cześć w łączności z Chrystusem; zapewnia nam pełnię Ducha Świętego, czyniąc z wszystkich jedno ciało i jednego ducha.

Duchowni odprawiają codziennie liturgię godzin, która rozciąga na różne pory dnia uwielbienie, dziękczynienie i pamiątkę Bożych misteriów. O ile warunki na to pozwalają, liturgia godzin, szczególnie jutrznia i nieszpory, jest sprawowana wspólnotowo. Modlitwa liturgiczna ma pierwszeństwo przed indywidualną; staramy się jednak naśladować przykład Boskiego Mistrza, który często nawiązywał także osobistą rozmowę z Ojcem, w przekonaniu, że jakość modlitwy wspólnotowej zależy w dużej mierze od modlitwy indywidualnej.

Dla ożywienia naszej modlitwy indywidualnej i wspólnotowej odmawiamy także modlitwy Rodziny Świętego Pawła, do których nasz Założyciel przywiązywał dużą wagę.

Wierzymy, że jeżeli całe nasze życie ożywione jest modlitwą, to wszystkie walory naszej osoby i więź z ludźmi poprzez apostolstwo otrzymują swój głęboki wymiar, tworząc jedną syntezę życiową. Aby to mogło nastąpić, niech każdy z nas:

stara się o pełny rozwój daru kontemplacji,

wypełnia obowiązek powołania, tj. w łączności z ofiarą Chrystusa wynagradza Bogu za zło, które dzieje się w świecie,

świadomie przeżywa tajemnicę obcowania świętych, w jedności i wymianie dóbr duchowych ze wszystkimi braćmi żyjącymi i zmarłymi,

Codziennie także towarzyszy nam modlitewna obecność sióstr Uczennic Boskiego Mistrza. One to według projektu Założyciela 'znajdują się u korzeni Rodziny Świętego Pawła, aby przez nieustanną modlitwę wypraszać ożywcze soki dla całej rośliny'. Siostry przyczyniają się także do wytworzenia w naszych domach klimatu modlitwy i pobudzają nas do dawania odpowiedzi na to podstawowe wymaganie naszego życia.

Każdego miesiąca, albo w poszczególnych 'mocnych okresach' liturgicznych, nasza wspólnota przeżywa czas skupienia, aby skontrolować swe podążanie za Chrystusem. Skupienie wypełnione jest głoszeniem konferencji i całkowitym wyciszeniem przez milczenie.

Corocznie wszyscy pauliści odprawiają rekolekcje. Zmierzają one do pełnego, wyciszonego, wolnego i osobistego kontaktu z Bogiem; do oczyszczenia duchowego i do przemyślenia naszego zaangażowania w pracy dla Kościoła; do rewizji życia. Rekolekcje trwają przynajmniej przez pięć pełnych dni. Jeśli ktoś pragnie, może w ciągu życia odprawić również rekolekcje trwające jeden miesiąc.

Wynagradzanie jest tą częścią kultu, którą Kościół sprawuje nieustannie razem z uwielbieniem, adoracją i dziękczynieniem Ojcu, przez Chrystusa, w Duchu Świętym. Tak to liturgia, zmierzając do uzyskania owoców zbawienia poprzez nawrócenie serca i kontemplację, wprowadza nas w stan ciągłego wynagradzania za winy nasze i wszystkich ludzi.

Nasz Założyciel stale i usilnie zalecał wynagradzanie jako ważny czynnik apostolskiego dzieła naszej Rodziny zakonnej. Stanowi więc ono istotną część naszych modlitewnych intencji, a także pobudza nas do poświęcenia się i do coraz większego dawania siebie w naszym apostolstwie.

Szczególnie skuteczną formą zadośćuczynienia i oczyszczenia, a także środkiem ustawicznego nawracania się, uświęcenia i płodności apostolskiej, jest sakrament pojednania. Każdy zakonnik powinien często przystępować do tego sakramentu. W okresie Adwentu i Wielkiego Postu lub w innych szczególnych okolicznościach, które odwołują się do naszej solidarności z nieszczęśliwymi, doświadczonymi i biednymi na świecie, każda wspólnota winna zastanowić się nad sposobem nałożenia sobie specjalnej pokuty, aby owocem tych wyrzeczeń wspomóc potrzebujących.

Ponieważ nie mamy tutaj trwałego mieszkania, żyjemy w oczekiwaniu Pana, w zjednoczeniu z całym Kościołem, z Maryją, Matką Jezusa i naszą Matką, z naszymi świętymi orędownikami przed Bogiem i ze zmarłymi, zwłaszcza z tymi, którzy byli złączeni z nami tą samą wiarą i więzami tej samej konsekracji zakonnej.

Miłość, która łączy braci za życia, powinna być kontynuowana po ich śmierci. Dlatego zaraz po zgonie któregoś z zakonników zostają powiadomieni wszyscy członkowie Zgromadzenia na świecie, aby każdy ze szczerym oddaniem złożył Panu w jego intencji przepisane w dyrektorium modlitwy i ofiary.