Towarzystwo Św. Pawła - Historia Towarzystwa

20 sierpnia 1914 roku do bł. Jakuba Alberione zgłaszają się pierwsi chłopcy, dając tym samym początek Towarzystwu Świętego Pawła.

Bł. Jakub Alberione miał zwyczaj mówić: Przedsięwzięcia Boże zaczynają się zawsze od Betlejem, to znaczy od pokory i ubóstwa. To samo odnosiło się do początków przyszłej Rodziny Świętego Pawła. Pierwszy zalążek zgromadzenia męskiego zaistniał pewnego wieczoru pod koniec sierpnia 1914 roku, w chwili niezbyt dobrej dla Kościoła i świata. Dopiero co zmarł święty papież Pius X, któremu nie udało się zapobiec wybuchowi pierwszej wojny światowej. Bł. Jakub Alberione odbył w Albie spotkanie z dwoma pierwszymi chłopcami i w czasie tego spotkania wyjawił im swój plan. Tymi chłopcami byli: Desiderio Costa z Castellinaldo i Torquato Armani z Benevello. Wraz z księdzem Jakubem urządzili mieszkanie, które wynajęli na krańcach starego miasta, a następnie odmówili w nim Różaniec. Tak z błogosławieństwem Maryi 20 sierpnia 1914 roku, w dzień wspomnienia św. Bernarda, powstawał zalążek nowego zgromadzenia, które później przyjęło nazwę: 'Towarzystwo Świętego Pawła dla Apostolstwa Dobrego Druku'. Już na początku działalności, około 1918 roku, bł. Jakub Alberione pod natchnieniem Ducha Świętego zapowiedział wielkość swojego dzieła w słowach skierowanych do pierwszych podopiecznych: 'Podnieście oczy, przypatrzcie się wielkiemu drzewu, którego wierzchołka nie widać: oto nasz Dom [tym określeniem nazywał wspólnotę zakonną], który rzeczywiście jest potężnym drzewem; jesteście zaledwie u jego korzeni. Tak, nasz obecny Dom jest tylko korzeniem tego olbrzymiego drzewa [w języku włoskim nieprzetłumaczalna gra słów: albero>>-drzewo; alberone>>-olbrzymie drzewo; Alberione]. Znajdujecie się u stóp wielkiej góry; wspinajcie się, a dostrzeżecie horyzont, cały świat'.

W 1917 r. pierwsi pauliści złożyli prywatne śluby zakonne.

8 grudnia 1917 roku czterech pierwszych paulistów złożyło prywatne śluby zakonne. Byli to: Michele Ambrosio (przyjął imię zakonne Dominik), Desiderio Costa (Jan Chryzostom), Giuseppe Giaccardo (Tymoteusz) i Bartolomeo Marcellino (Paweł). 5 października 1921 roku miało miejsce oficjalne ukonstytuowanie się Towarzystwa Świętego Pawła. Nastąpiło to w dniu, w którym w obecności biskupa Alby, Giuseppe Francesca Re, oraz bł. Jakuba Alberione i księdza Tymoteusza Giaccardo prywatne śluby zakonne złożyło 8 kleryków seminarium w Albie. Po tym wydarzeniu bł. Jakub Alberione zwrócił się do biskupa z prośbą o zatwierdzenie na prawie diecezjalnym nowego Zgromadzenia. Niestety, jego prośba została odrzucona. W chwili największych trudności Założyciel otrzymał podczas wizji mistycznej pociechę od samego Jezusa, który wypowiedział do bł. Jakuba Alberione następujące słowa: 'Nie bójcie się. Ja jestem z wami. Stąd [tzn. z tabernakulum] chcę oświecać. Żałujcie za grzechy'. Te słowa do dziś znajdują się we wszystkich kaplicach i świątyniach Rodziny Świętego Pawła na całym świecie. Dopiero 12 marca 1927 roku ukazał się oficjalny dokument zatwierdzający Towarzystwo Świętego Pawła na prawach diecezjalnych. 13 marca 1927 roku bł. Jakub Alberione złożył publicznie zakonne śluby wieczyste na ręce biskupa Re.

W latach dwudziestych i trzydziestych Towarzystwo Świętego Pawła zaczęło wydawać czasopisma, które były adresowane do różnych osób. Następnie powstawały nowe formy paulińskiej działalności apostolskiej, m.in. popularyzowanie Pisma Świętego i film.

Pomimo ograniczeń, które władze faszystowskie nakładały na prasę katolicką, bł. Jakub Alberione zaczął myśleć o wydawaniu czasopism skierowanych do różnych osób. Pierwszym tygodnikiem wydanym przez Towarzystwo Świętego Pawła była La Domenica (Niedziela), wyjaśniająca niedzielne teksty liturgiczne, która ujrzała światło dzienne w 1921 roku. W 1922 roku ukazał się tygodnik La Buona Parola (Dobre Słowo), o charakterze biblijno-popularyzatorskim. W 1924 roku pojawił się il Giornalino (Dzienniczek) - tygodnik przeznaczony dla dzieci, który istnieje do tej pory i nadal cieszy się niesłabnącą popularnością. W 1925 roku wyszło il Seme (Ziarno) z prostymi katechezami i wskazaniami dla pogłębienia życia chrześcijańskiego, zaś w 1926 roku La Voce di Roma (Głos Rzymu) - tygodnik publikujący przemówienia i dokumenty papieża i Stolicy Świętej, który wkrótce miał wiele wydań diecezjalnych. W 1927 roku Towarzystwo Świętego Pawła rozpoczęło drukowanie tygodnika o charakterze informacyjno-formacyjnym, przeznaczonego dla rodzin, La Domenica Illustrata (Ilustrowana Niedziela). W dzień Bożego Narodzenia 1931 roku pojawił się tygodnik Famiglia Cristiana (Rodzina chrześcijańska), jak sama nazwa wskazuje, przeznaczony dla całej rodziny, dziś największy włoski tygodnik katolicki. W 1932 roku ukazał się miesięcznik Bollettino Parrocchiale Liturgico (Parafialny biuletyn liturgiczny), który miał przygotowywać wiernych do aktywnego i świadomego uczestnictwa w liturgii Kościoła. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęła się publikacja dwutygodnika La Madre di Dio (Matka Boga) o charakterze maryjnym i mariologicznym, który również ukazuje się do dnia dzisiejszego, choć teraz jako miesięcznik. W tym okresie bł. Jakub Alberione rozpoczął też na szeroką skalę apostolstwo biblijne, które polegało na drukowaniu w dużych nakładach Nowego Testamentu, zawierającego liczne przypisy. Tak powstała znana w całych Włoszech Biblia Duszpasterska. W 1926 roku wydano po raz pierwszy Biblię rodzinną, bogato ilustrowaną i w niewielkim formacie. Duże znaczenie w rozpowszechnianiu Biblii oraz w rozwoju studiów nad Pismem Świętym miało Katolickie Międzynarodowe Towarzystwo Biblijne, założone przez bł. Jakuba Alberione w 1937 roku. Obok apostolstwa wydawniczego, obejmującego głównie słowo drukowane, powoli powstawały inne formy ewangelizacji. W 1938 roku powstał pierwszy pauliński film, pt. Abuna Messias, nagrodzony na festiwalu w Wenecji. Bł. Jakub Alberione założył wtedy wytwórnię filmową Romana Editrice Film (później nazwaną San Paolo Film).

W 1926 roku powstaje dom Towarzystwa Świętego Pawła w Rzymie.

Bł. Tymoteusz Giaccardo był pierwszym kapłanem paulistą. W 1917 roku złożył prywatne śluby zakonne, a swoje imię zakonne, Tymoteusz, przyjął na cześć pierwszego ucznia św. Pawła Apostoła. 19 października 1919 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W 1926 roku bł. Jakub Alberione wysłał młodego księdza Giaccardo do Rzymu, aby w Wiecznym Mieście założył pierwszy dom Zgromadzenia (poza Albą). Równocześnie ksiądz Tymoteusz miał prowadzić starania o zatwierdzenie Zgromadzenia przez Stolicę Apostolską. Bł. Jakub Alberione napisał mu: 'Opatrzność ma wyjątkowy i bardzo szeroki plan: nasze malutkie Zgromadzenie jest prawie niedostrzegalne, ale kiedy Bóg zechce, będzie mogło wejść w ten wielki plan i wypełnić część, która została mu powierzona'. W połowie 1926 roku ksiądz Giaccardo kupił teren pod budowę domu rzymskiego od benedyktynów z Bazyliki Świętego Pawła za Murami, w okolicy nazywanej 'Vinea Sancti Pauli' ('Winnicą św. Pawła').

W latach trzydziestych pojawiły się pierwsze domy paulistów w innych krajach Europy, a także w Ameryce i w Azji.

Pierwsza 'fala misyjna' Towarzystwa Świętego Pawła przypada na lata 1931-1932. W sierpniu 1931 roku ksiądz Alberione wysłał pierwszych paulistów do Brazylii, parę miesięcy później do Argentyny i do Stanów Zjednoczonych, a w październiku 1932 roku do Francji. Druga wielka 'fala misyjna' obejmuje lata 1934-1935. W czerwcu 1934 roku pauliści dotarli do Hiszpanii, zaś w listopadzie do Japonii i do Polski (w naszym kraju na początku mieszkali w Warszawie, a po dwóch latach przenieśli się do Częstochowy, gdzie rozpoczęli działalność wydawniczą). W lutym 1935 roku ksiądz Alberione wysłał kolejnych paulistów do Chin, w kwietniu - do Indii, a w czerwcu - na Filipiny.

Wojna zahamowała rozwój Towarzystwa Świętego Pawła, a warunki powojenne - tzn. komunistyczny system totalitarny - doprowadziły do jego likwidacji. Jedyny polski paulista, ks. Józef Alojzy Łabędź, zmarł w Częstochowie w 1967 roku. Odrodzenie Zgromadzenia w Polsce nastąpiło w 1978 roku, m.in. dzięki poparciu arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego, ówczesnego sekretarza Episkopatu Polski, a także za sprawą wielkiej ofiarności i zapału włoskiego paulisty, ks. Innocentego Dante, który został wysłany do Polski przez ówczesnego Ojca Generała. Ogromne zasługi w odrodzeniu się Zgromadzenia w naszym kraju miały siostry Uczennice Boskiego Mistrza, które prowadziły swoją działalność nieprzerwanie od 1935 roku. W 1936 roku główna siedziba Zgromadzenia została przeniesiona z Alby do Rzymu.

Dom w Rzymie był pierwszym filialnym (tzn. poza Albą) domem Towarzystwa Świętego Pawła. W czerwcu 1936 roku do tego domu przybył ksiądz Alberione, a wraz z nim cały zarząd Rodziny Świętego Pawła. W ten sposób dom w Rzymie stał się pierwszym Domem Generalnym nie tylko Towarzystwa Świętego Pawła, ale także całej Rodziny Świętego Pawła.

Wybuch drugiej wojny światowej spowodował przymusową przerwę w działalności misyjnej Założyciela i paulistów; niektórzy z paulińskich misjonarzy spędzili ten okres w obozach, internowani jako obywatele wrogiego państwa.

Przed Bożym Narodzeniem 1942 roku bł. Jakub Alberione popadł w konflikt z faszystowską cenzurą. Napisał dla tygodnika Niedziela ilustrowana artykuł, w którym postulował, zgodnie z chrześcijańską tradycją średniowiecza, zawieszenie broni z okazji świąt Bożego Narodzenia. Natychmiast faszystowski organ cenzury oskarżył księdza Alberione o szerzenie zniechęcenia i o propagandę destabilizującą państwo. Zagrożono mu nawet więzieniem i zamknięciem tygodnika. Założyciel nie zmartwił się tym wcale, lecz wysłał pisemną odpowiedź, wyjaśniając konstruktywny sens swojej propozycji. W oczekiwaniu na dalszy bieg wydarzeń powtarzał: 'Odwagi, idźmy naprzód! Wszystko dla Ewangelii, wszyscy dla Ewangelii, wszyscy do Ewangelii!' Groźby się już nie powtórzyły. Inny epizod związany był z bombardowaniami stolicy Włoch na przełomie lat 1943 i 1944. Niektóre pociągi lokalne jeszcze kursowały i z rzymskiej stacji Ostiense wyjechał konwój, w skład którego wchodził również wagon towarowy pełen książek wydrukowanych przez paulistów. Ledwie pociąg wyjechał ze stacji, zaraz się zatrzymał, a maszyniści rzucili się do ucieczki, gdyż eskadra amerykańskich samolotów rozpoczęła bombardowanie. Stacja i linia kolejowa zostały zniszczone i przez cały dzień nie wolno było tam wejść. Następnego dnia ksiądz Alberione wraz z kilkoma klerykami udał się na miejsce bombardowania, aby pozbierać resztki książek. Na stacji panował chaos, wszędzie widać było leje po bombach i powyginane szyny. Pauliści ruszyli w kierunku zbombardowanego pociągu i ze zdziwieniem spostrzegli, że wagon z książkami był nietknięty. Cały ładunek został odzyskany! Ale nie był to koniec problemów tego dnia. Kiedy klerycy kończyli pracę przy wyładunku, rozległ się krzyk: 'Nalot!' Wszyscy pouciekali. Tym razem jednak był to tylko lot rozpoznawczy. Kiedy klerycy wrócili po odwołaniu alarmu, zastali księdza Alberione siedzącego na skrzyni i czekającego na nich.

Od 1946 roku została wznowiona działalność misyjna, która swoim zasięgiem objęła wszystkie kontynenty, łącznie z Australią i Afryką.

W Europie zgromadzenia Rodziny Świętego Pawła, w tym również Towarzystwa Świętego Pawła, dotarły do wszystkich krajów poza blokiem sowieckim. W połowie 1946 roku ksiądz Alberione wysłał paulistów do Irlandii, w październiku do Szwajcarii, w marcu 1947 roku do Kolumbii i Chile, a w maju do Meksyku, w lipcu do Anglii, w grudniu 1951 roku do Wenezueli, na początku 1952 roku na Kubę, w grudniu 1953 roku do Australii, w październiku 1954 roku do Niemiec. Wreszcie w listopadzie 1957 roku pierwsi pauliści przybyli do Konga.

W 1948 roku ksiądz Alberione zainaugurował pierwszą paulińską rozgłośnię radiową San Paolo w Rzymie. Wkrótce powstawały kolejne stacje w innych krajach, m.in. w Brazylii, na Filipinach i w Japonii.

Założenie katolickiej rozgłośni radiowej w Japonii w 1948 roku było pierwszym dużym, powojennym przedsięwzięciem apostolskim w tym kraju Dalekiego Wschodu, który wychodził z wojny wykrwawiony i sterroryzowany bombą atomową. Ta inicjatywa zmusiła paulistów do konfrontacji z lokalną kulturą o starożytnych korzeniach i wysokim poziomem edukacji. Ksiądz Alberione nakreślił program paulińskiej rozgłośni, która nie przez przypadek nazwana została Kulturalnym Radiem Japońskim. Ponieważ Japonia w przeważającej części była krajem pogańskim z niewielką mniejszością chrześcijańską, stacja radiowa musiała zastosować zasadę Pawłową, zawartą w liście Apostoła do Filipian: 'Wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą lub czynem chwalebnym - to miejcie na myśli'. Zasada ta przetłumaczona przez księdza Alberione brzmi następująco:'Nie mówcie tylko o religii, ale o wszystkim mówcie po chrześcijańsku'. Chodziło tutaj o zastosowanie wielkiej metody duszpasterskiej, która wiele lat później znalazła swoje miejsce w konstytucji Soboru Watykańskiego II Gaudium et Spes (Radość i nadzieja). Jej istotą było dowartościowanie kultury każdego ludu poprzez wrzucanie w nią ziarna Ewangelii. Innymi słowy chodziło tu o ideę tzw. 'inkulturacji'.

27 czerwca 1949 roku Stolica Apostolska definitywnie zatwierdziła Towarzystwo Świętego Pawła.

W Konstytucji Towarzystwa Świętego Pawła z 1941 roku czytamy: 'Apostolski cel Towarzystwa Świętego Pawła polega na tym, że jego członkowie, na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz, poświęcają się ze wszystkich sił rozpowszechnianiu katolickiej doktryny za pomocą apostolstwa wydawniczego, to znaczy: druku, kina, radia, telewizji i innych środków najbardziej skutecznych i szybkich, oraz wszelkich wynalazków dostarczonych przez ludzki postęp i odpowiednich do potrzeb i warunków naszych czasów.' (Art. 2)

W 1950 roku ksiądz Alberione powołał stowarzyszenie Ut unum sint, prowadzone przez paulistów i paulistki i skierowane ku braciom odłączonym, m.in. protestantom.

Początki tego Stowarzyszenia sięgają 1935 roku, kiedy to z inicjatywy księdza Alberione powstało w Rzymie Centrum Unitas. Jego celem było 'pobudzanie pragnienia powrotu braci odłączonych do Kościoła'. Ta inicjatywa uległa później zahamowaniu i odrodziła się dopiero w 1950 roku, już jako stowarzyszenie Ut unum sint. Początkowo jego działalność była skierowana na uświadomienie protestantom błędów w ich zasadach wiary, aby mogli powrócić do jedności z Kościołem. Praca Stowarzyszenia to: rozpowszechnianie Biblii, misje biblijne i kursy apologetyczne organizowane z myślą o braciach odłączonych, spotkania dyskusyjne m.in. z adwentystami, metodystami, waldensami, zielonoświątkowcami itp. Pod koniec lat pięćdziesiątych Stowarzyszenie zainicjowało modlitwy o jedność Kościoła, które objęły swoim zasięgiem ponad 350 klasztorów klauzurowych. Były to pierwsze oznaki ekumenizmu, który tak mocno jest podkreślany w naszych czasach.

W 1954 roku nastąpiło poświęcenie Bazyliki Królowej Apostołów w Rzymie, wzniesionej przez Rodzinę Świętego Pawła.

Budowa tej monumentalnej bazyliki poświęconej Matce Bożej rozpoczęła się tuż po zakończeniu II wojny światowej, w 1946 roku, w okresie poważnych trudności ekonomicznych. Sama jej idea zrodziła się już w latach trzydziestych, kiedy to ksiądz Alberione złożył ślub Maryi, że jeśli za Jej przyczyną nikt z paulistów nie zginie w czasie wojny, to w duchu wdzięczności za tę łaskę zostanie wzniesiona po wojnie wielka świątynia ku czci Królowej Apostołów. Sama budowa kosztowała zarówno księdza Alberione, jak i jego podopiecznych braci i siostry, wiele trudu i wyrzeczeń. Jednak w dniu inauguracji, 29 listopada 1954 roku, kiedy ukazała się w całej swej wspaniałości, wszyscy zrozumieli, że budowa sanktuarium warta była tego wysiłku, tym bardziej, że znajdowała się w centrum paulińskiego świata. Warto jeszcze wspomnieć, że w 1928 roku poświęcony został pauliński kościół świętego Pawła w Albie, zaś w 1966 roku monumentalny kościół Boskiego Mistrza w Rzymie. Są więc 3 kościoły, wybudowane z inicjatywy księdza Alberione, do dziś stanowiące jedyne trzy świątynie paulińskie na świecie! Ponadto z inicjatywy Założyciela powstał pod koniec lat sześćdziesiątych szpital Regina Apostolorum (Królowej Apostołów) w podrzymskim Albano. Szpital ten początkowo był przeznaczony dla chorych sióstr, aby także w cierpieniu łączyły się z Chrystusowym krzyżem i spełniały swoje apostolstwo poprzez ofiary i modlitwę wstawienniczą. Inną budowlą godną uwagi był wzniesiony na początku lat siedemdziesiątych Dom Boskiego Mistrza w Ariccia koło Rzymu. Dom ten był przeznaczony na rekolekcje i dni skupienia dla różnych grup, osób zakonnych i świeckich. Jego rolę dobrze oddają słowa napisu w holu wejściowym, wypowiedziane przez samego Założyciela w chwili otwarcia: 'Witajcie w tym domu, przeznaczonym na pojednanie i uświęcanie naszych dusz; na przemyślenia i odnowę naszej gorliwości w wykonywaniu naszych zadań i apostolstwa... Odczuwamy wielką radość, że możemy się tutaj spotkać, modlić się wspólnie, razem mieszkać i dodawać sobie nawzajem odwagi, potwierdzając i powtarzając nasze oddanie się Panu'.

W Roku Maryjnym 1954 powstał pierwszy kolorowy film wyprodukowany przez San Paolo Film, zatytułowany Mater Dei.

Ogłoszony przez papieża Rok Maryjny 1954 rozpalił nową gorliwość nabożeństwa maryjnego, przygotował grunt pod ogłoszenie dogmatu o Wniebowzięciu oraz przyczynił się do powstania we Włoszech maryjnego ruchu ludowego Peregrinatio Mariae (Pielgrzymka Maryjna). Ksiądz Alberione, zgodnie z duchowym klimatem tego okresu, opublikował całą serię artykułów o charakterze mariologicznym i postanowił uczcić Najświętszą Maryję Pannę realizacją filmu maryjnego. Przy dużym zaangażowaniu księży paulistów, prowadzących wytwórnię San Paolo Film, powstał obraz zatytułowany Mater Dei. Został on zrealizowany przy współpracy profesjonalnych aktorów i przy udziale wielu paulistów i paulistek, mi. in. samego księdza Alberione i siostry Tekli Merlo, którzy cierpliwie znosili wymagania stawiane przez reżyserów. Był to pierwszy kolorowy film wyprodukowany przez San Paolo Film, który okazał się cenną pomocą katechetyczną. Dzięki niemu można było wyprodukować jeszcze 50 następnych dokumentalnych filmów katechetycznych!

4 kwietnia 1957 roku rozpoczęła się pierwsza Kapituła Generalna Towarzystwa Świętego Pawła, na której ksiądz Alberione został zatwierdzony jako Przełożony Generalny. W 1962 roku ksiądz Alberione otrzymał specjalne zaproszenie papieża Jana XXIII do uczestnictwa w obradach II Soboru Watykańskiego w charakterze obserwatora.

W ten sposób bł. Jakub Alberione wziął udział w wydarzeniu, na które oczekiwał już od lat swojej młodości i które napełniało go radością. Mógł wreszcie zobaczyć 'kanonizację' charyzmatu swojego Zgromadzenia, które już od wielu lat działało w służbie Kościoła: ewangelizacji przez środki społecznego przekazu. W posoborowym dekrecie Inter mirifica, poświęconym środkom społecznego przekazu, potwierdzono, że wykorzystanie tych środków należy do zwyczajnej posługi przepowiadania Kościoła. Ta deklaracja stanowiła dla księdza Alberione największą życiową satysfakcję, która była dla niego wynagrodzeniem za jego trudy, cierpienia, niezrozumienie i przeszkody, z którym się spotykał. Doskonale zdawał sobie sprawę, podobnie jak św. Paweł, że dla tych, którzy kochają Boga, wszystko zmierza ku dobru i że Boża godzina wcześniej czy później nadchodzi. Ksiądz Alberione w miarę swoich możliwości aktywnie współdziałał w wypracowaniu nowych propozycji, postulując poprawki do powstających dokumentów soborowych.

Od 1963 roku, przesiąknięty duchem II Soboru Watykańskiego, ksiądz Alberione zaangażował Rodzinę Świętego Pawła w liczne akcje biblijne w różnych krajach świata.

Według księdza Alberione Biblia stanowiła doskonałą bazę dla wzajemnego zrozumienia; właśnie dlatego pragnął, aby Biblia dotarła wszędzie. Był zawsze zwolennikiem ekumenizmu i patrzył z radością i nadzieją na nowe możliwości. W liście do paulistów i paulistek wzywał, aby 'ustanawiali ceny (ewentualnie ofiary) za egzemplarze Biblii na jak najniższym poziomie, w sposób mądry i umiarkowany, zgodnie z duchem apostolstwa, którego celem jest ewangelizacja ubogich. W ten sposób Słowo Boże będzie mogło dotrzeć do jak największej liczby wiernych, a my sami będziemy mieli satysfakcję jako apostołowie posługujący się zdobyczami techniki, a nie przemysłowcy czy handlowcy; a niezależnie od tego otrzymamy również i zysk. Boża Opatrzność przyśle to, co potrzeba, jeżeli będziemy zachowywać ubóstwo'. Bł. Jakub Alberione wiedział, że w świecie, a przede wszystkim w krajach rozwijających się, żyje jeszcze wielu ludzi, którzy nie potrafią czytać i pisać. Ponadto są też i tacy, którzy potrafią, ale nie czytają. Wielu z tych ludzi chodzi do kina, dlatego też trzeba dać im przez obraz to, czego nie potrafią zaczerpnąć z książek. W ten sposób powstały filmy dokumentalne i fabularne o charakterze biblijnym, służące jako pomoce katechetyczne. Na ekranach, najpierw we Włoszech, a potem za granicą (także w Polsce), ukazały się filmy takie jak: Patriarchowie, Wielcy wojownicy, Saul i Dawid itp., zrealizowane na motywach Księgi Rodzaju, Sędziów i Samuela. W grudniu 1965 roku ksiądz Alberione wyznaczył swym duchowym dzieciom nowy cel: 'Biblia dla każdego członka rodziny'. To oznaczało, że nie wystarczy jeden egzemplarz w każdym domu, ale każdy członek rodziny powinien mieć swoją Biblię i ona powinna stać się jego codziennym pożywieniem. Powodzenie tej inicjatywy i pracy na rzecz rozpowszechniania Słowa Bożego wynagrodziło księdzu Alberione rosnące trudności i przeszkody, które stawiały wrogie polityczne lub ideologiczne siły - jak choćby te, które doprowadziły do zamknięcia kilku paulińskich rozgłośni radiowych czy czasopism formacyjnych, jak Afrique Chretienne i Antilope. Do takich wystąpień należało także wszczęcie oszczerczej kampanii przeciwko Biblii Latynoamerykańskiej przez tamtejszych marksistów oraz podkładanie bomb w księgarniach paulińskich w różnych miastach Włoch. Przezwyciężywszy chwilowy smutek powodowany tymi prześladowaniami, bł. Jakub Alberione wzywał samego siebie i swoich współbraci do ufności. Odwoływał się przy tym do słów uwięzionego Apostoła Narodów i przypominał, że nie można nałożyć kajdan Słowu Bożemu: 'Słowo Boże nie jest skrępowane!' (por. 2 List św. Pawła do Tymoteusza 2, 9).

22 kwietnia 1969 roku rozpoczęła się druga Kapituła Generalna Towarzystwa Świętego Pawła, która wybrała nowe władze zakonne oraz wytyczyła główne drogi rozwoju Zgromadzenia na najbliższe lata.

Było to historyczne wydarzenie o wielkim znaczeniu: nie dość, że wybrano następcę księdza Alberione do kierowania Zgromadzeniem, to jeszcze opracowano szczegółowy program działania. Na stanowisko Ojca Generała został wybrany ksiądz Luigi Damaso Zanoni, zaś ksiądz Alberione otrzymał tytuł 'Emerytowanego i dożywotniego Przełożonego Generalnego'. Efektem prac Kapituły były liczne poprawki do Konstytucji, nowo opracowane wskazania i dokumenty dotyczące formacji, organizacji i sposobu apostolskiego działania Zgromadzenia. Kapituła zakończyła się 2 lipca 1971 roku.

28 czerwca 1969 roku papież Paweł VI odznaczył Założyciela Rodziny Świętego Pawła medalem Pro Ecclesia et Pontifice (Za zasługi dla Kościoła i Papieża).

28 czerwca 1969 roku ksiądz Alberione przybył na audiencję papieską wraz z uczestnikami drugiej kapituły generalnej oraz z gronem licznej reprezentacji paulistów i paulistek. Papież Paweł VI skierował wtedy do Założyciela następujące słowa: 'Oto on: pokorny, cichy, niestrudzony, pogrążony w swoich myślach podążających od modlitwy do czynu, zawsze uważny na znaki czasu. Nasz ksiądz Alberione dał Kościołowi nowe środki wyrazu, nowe sposoby wykorzystania sił i możliwości apostolskich. Pozwól, abym jako papież w imieniu całego Kościoła wyraził Ci swoją wdzięczność'. Przy tej okazji papież odznaczył Założyciela krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice (Za zasługi dla Kościoła i Papieża).

26 listopada1971 roku ksiądz Jakub Alberione umarł w Rzymie tuż po odwiedzinach papieża Pawła VI.

Wieczorem 26 listopada 1971 roku, około godziny 17.00, papież Paweł VI odwiedził umierającego księdza Alberione. Był to wyraz wdzięczności Najwyższego Pasterza, okazany jednemu z najznakomitszych synów współczesnego Kościoła. O godzinie 18.26 ksiądz Alberione zakończył swoją ziemską wędrówkę. Ostatnie słowa, które skierował do swoich 'synów i córek', są jego testamentem duchowym i zaproszeniem do nadziei: 'Umieram... Modlę się za wszystkich. Raj!'

22 marca 1986 roku papież Jan Paweł II, przyjmując członków kapituły generalnej Towarzystwa Świętego Pawła, powiedział: 'Idźcie wciąż po drodze wyznaczonej wam przez księdza Alberione. Bądźcie święcie inteligentni, odpowiednio krytyczni, apostolsko zrównoważeni i skuteczni'. 25 czerwca 1996 roku papież Jan Paweł II ogłosił dekret o heroiczności cnót księdza Jakuba Alberione.

14 listopada 1988 roku powstał Międzynarodowy Komitet Techniczny dla Apostolstwa, pierwszy organizm apostolski koordynujący działalność Towarzystwa Świętego Pawła na całym świecie. W 1997 roku Towarzystwo Świętego Pawła zainicjowało swoje instytucjonalne strony internetowe, dostępne pod adresem: http://www.sanpaolo.org

Od 15 kwietnia do 15 maja 1998 roku odbywała się VII Kapituła Generalna Towarzystwa Świętego Pawła.

VII Kapituła Generalna była jedną z najważniejszych i być może przełomową. Zakończyła ona dość przykry okres w dziejach Zgromadzenia, kiedy to w wyniku nieporozumień w łonie Prowincji włoskiej Towarzystwa Świętego Pawła Ojciec Święty Jan Paweł II wyznaczył swojego delegata, księdza biskupa Buoncristiani, do zarządzania całym Zgromadzeniem. Pauliści zebrani na Kapitule wybrali nowe władze generalne oraz nakreślili nowy program działania, a także uściślili podział kompetencji między władzą Zarządu Generalnego a zarządami okręgowymi. Po wyborze nowych władz Prowincji włoskiej zakończył się ponad roczny okres delegatury papieskiej w łonie Zgromadzenia i pauliści znowu 'wzięli swój los w swoje ręce"...

27 kwietnia 2003 roku papież Jan Paweł II beatyfikował ks. Jakuba Alberione.