Ojcowie II Soboru Watykańskiego uchwalając Konstytucję Inter mirifica o środkach społecznego przekazu zdawali sobie sprawę, iż rola tychże w miarę upływu czasu będzie wzrastać. Przypuszczenia te miały solidne podstawy naukowe wynikające z obserwacji przedsoborowego rozwoju mass-mediów i związanego z nim dostosowywania nauki Kościoła na ich temat. Pragnąc, aby w dalszym ciągu refleksja Kościoła podążała za rozwojem technologicznym narzędzi komunikowania i inspirowała właściwe działania Kościoła jako wspólnoty wierzących, postanowili oni "wyznaczyć we wszystkich diecezjach świata jakiś dzień roku, w którym wierni byliby pouczeni w swych obowiązkach w tej dziedzinie i wzywani do modlitwy w tej sprawie" (nr 18). Takie były przyczyny ustanowienia dni środków społecznego komunikowania w Kościele.

Inicjatywa ta z biegiem czasu okazywała się coraz bardziej zrozumiała i cenna, jako iż tematy wyznaczone do refleksji przez Kościół na kolejne dni inspirowały badania naukowe i działalność praktyczną sprawiając, że coraz to nowe elementy bogatej rzeczywistości technologii elektronicznego komunikowania były zauważane i reflektowane przez Kościół. Tak więc, po wielu latach tematy poszczególnych dni środków społecznego komunikowania stawały się swoistą listą problemów godną zauważenia przez świat nauki zajmujący się problematyką medialną.

W ten sposób sam Kościół z uwagą śledził rozwój mediów i dostosowywał swoje zaangażowanie i zgodnie z ich naturą wykorzystywał dla rozwoju człowieka i świata jako narzędzia komunikowania, czyli budowania międzyludzkich więzi.

Należy się cieszyć, że polski czytelnik otrzyma w książkowej formie wszystkie dotychczasowe Orędzia Papieskie na temat mediów, aby móc prześledzić wysiłek Kościoła zmierzający do zauważenia możliwości oddziaływania tkwiących we współczesnych mediach elektronicznych, jak też niebezpieczeństw we wszelkiego rodzaju próbach wykorzystywania tych narzędzi niezgodnie z ich naturą i celem, jakim jest ułatwienie człowiekowi sposobów poznania otaczającej rzeczywistości i porozumiewania się między sobą dla wzbogacenia własnej osobowości, jak również budowania bardziej ludzkich wspólnot.

Życzę Czytelnikom tego opracowania, by stało się dla nich inspirującą lekturą pokazującą, jakie problemy były ważne na drodze rozwoju mediów, z jaką troską i powagą pełną intelektualnej ostrożności Kościół wskazywał na te ważne problemy proponując swoją ocenę i sposoby rozwiązywania powstających problemów.

Niniejsza książka prezentuje wszystkie papieskie Orędzia na Światowy Dzień Komunikacji Społecznej dotąd ogłoszone: od roku 1967 ukazało się ich już 36.

Część z nich była publikowana w języku polskim. Od początku swego istnienia (1980 r.) polska edycja "L'Osservatore Romano" udostępniała teksty nauczania papieskiego. Stąd też zaczerpnąłem większość przetłumaczonych tekstów, ogłoszonych przez Jana Pawła II (1980-81, 1983-2001) .

Nie doczekały się dotąd publikacji Orędzia Pawła VI. Sytuacja polityczna i edytorska lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych minionego stulecia w Polsce utrudniała swobodne publikowanie tekstów, w których poruszane były m.in. tematy wolności religijnej, swobody i pluralizmu mediów, otwartego zaangażowania się ludzi wierzących w życie społeczne. Dlatego zrodziła się konieczność uzupełnienia dotychczas wydanych zbiorów o tłumaczenia tekstów Pawła VI (z lat 1967-1978) oraz dwóch Orędzi Jana Pawła II (rok 1979 oraz 1982). Tłumaczeń dokonałem na podstawie tekstów publikowanych z reguły po włosku przez "Acta Apostolicae Sedis" ; kilka Orędzi ukazało się po francusku (1968-1971, 1975), jedno po angielsku (1973).

W tłumaczeniach Orędzi dotąd nie publikowanych posługuję się terminologią nieco podbiegającą od przyjętej w pozostałych. Język włoski używa terminu "Giornata Mondiale delle Comunicazioni Sociali", podobnie francuski ("Journée Mondiale des Communications Sociales") i angielski ("World Communications Day"), podczas gdy w języku polskim używa się nieco ograniczającej nazwy "Dzień Środków Społecznego Przekazu". Stąd w tłumaczeniach proponuję raczej termin "Dzień Komunikacji Społecznej": jest to określenie bliższe językom oryginału, mówiących o komunikacji, a nie tylko o środkach przekazu. Komunikacja to przecież coś znacznie szerszego niż środki przekazu: obejmuje ona także ludzki, a nie tylko medialny, instrumentalny aspekt komunikowania! Podobna uwaga odnosi się do nazwy Papieskiej Rady do Spraw Środków Społecznego Przekazu: określenie łacińskie tej dykasterii mówi o komunikacji społecznej (Pontificium Consilium de Communicationibus Socialibus). We własnych tłumaczeniach stosuję tę nieco zmodyfikowaną terminologię, zachowując dotychczasową w tłumaczeniach zaczerpniętych z "L'Osservatore Romano".

Każde Orędzie poprzedziłem krótkim wstępem, wprowadzającym do podejmowanego tematu. Książka wyposażona jest także w indeks rzeczowy, ułatwiający dalsze poszukiwania. Ponieważ niektóre Orędzia posiadają już wewnętrzną numerację, zastosowaną przez wydawcę tekstu oryginalnego (zob. np. rok 1972), dla ułatwienia orientacji na marginesie niniejszego zbioru umieszczona została dodatkowa, ciągła numeracja, do której odsyłają hasła indeksu rzeczowego. Przydatna dla zainteresowanych może się okazać krótka bibliografia, pozwalająca na poszerzenie tematyki podejmowanej przez papieskie Orędzia.