Siostry Jezusa Dobrego Pasterza (SGBP)

(zwane też pasterkami)

Zgromadzenie założone zostało przez bł. Jakuba Alberione 7 października 1938 roku i zatwierdzone ostatecznie przez Stolicę Świętą 29 czerwca 1959 roku. Jego celem jest twórcza obecność w życiu parafialnym, w ścisłej współpracy z proboszczem i z całą wspólnotą parafialną. W myśl idei bł. Jakuba Alberione Siostry Jezusa Dobrego Pasterza służą 'jako pomost albo matczyne pośrednictwo między ludem Bożym a duszpasterzami'.

Biorąc wzór z publicznej działalności Jezusa Dobrego Pasterza, Siostry oferują swój wkład w pracę duszpasterską i w przygotowanie osób do pracy w parafiach. W swej działalności propagują także współczesne środki przekazu dla celów ewangelizacyjnych. Modelami apostolskimi ich misji są: Jezus Chrystus Dobry Pasterz, Maryja - Matka Dobrego Pasterza oraz apostołowie Piotr i Paweł.

Siostry są obecne w 14 krajach i 'realizują swe apostolstwo w bezpośrednim kontakcie z wiernymi i ich rodzinami' w parafiach, do których zostają posłane. W Polsce dotychczas nieobecne.

Błogosławiony Jakub Alberione już w 1908 roku dostrzegł potrzebę założenia zgromadzenia sióstr oddanych wyłącznie duszpasterskiej działalności w parafiach. Myśl ta skrystalizowała się dopiero około 1936 roku, a 7 października 1938 roku powstał pierwszy dom Instytutu, który zatwierdzenie na prawie diecezjalnym otrzymał 23 czerwca 1953 roku. W kilka lat później, 29 czerwca 1959 roku, został ostatecznie zatwierdzony przez Stolicę Apostolską.

W odróżnieniu od innych zakonnic, które prowadzą w parafiach szczególny sektor działalności (przytułki, szkoły, szpitale, katechezę itd.), Siostry Jezusa Dobrego Pasterza są siostrami parafii i służą całościowemu działaniu duszpasterskiemu, przyjmując na siebie, w ścisłej współpracy z proboszczem, wszystkie obowiązki animacyjne i organizacyjne.

Jest ich dziś ponad 500 i pracują w 14 różnych krajach, przede wszystkim we Włoszech (w ok. 100 parafii), w Ameryce Łacińskiej i Australii.