Wspólnoty w Polsce

W naszym kraju żyjemy w trzech wspólnotach, które znajdują się w
Częstochowie
,
Lublinie
i
Warszawie.
W Częstochowie mieści się siedziba naszego przełożonego na Polskę oraz siedziba naszego wydawnictwa -
Edycji Świętego Pawła.
W Lublinie mamy nasz dom studiów, gdzie kształcą się najmłodsi z nas. W Warszawie, a dokładniej w Ursusie, funkcjonuje mała wspólnota, która koordynuje prace redakcyjne nad tłumaczeniem Pisma Świętego oraz zajmuje się inną działalnością redakcyjną.

Oprócz tego mamy jeszcze dom w
Masłońskim koło Częstochowy
. Kiedyś służył on pierwszej formacji kandydatów do naszego Zgromadzenia, a obecnie udostępniliśmy go świeckiej wspólnocie ewangelizacyjnej ICPE.

W 1934 roku do Warszawy przybyli włoscy pauliści z zadaniem założenia wspólnoty Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce. W 1936 roku przenieśli się do Częstochowy, wynajmując tam pokoje w budynku przy alei Wolności 56. W garażu umieścili maszynę drukarską i rozpoczęli działalność wydawniczą. W czasie II wojny światowej Wydawnictwo Zgromadzenia Świętego Pawła wciąż funkcjonowało, gdyż pauliści dostali od okupacyjnych władz niemieckich pozwolenie na druk książek. W 1944 roku zakonnicy przeprowadzili się na ul. Hoene-Wrońskiego 26. Drukarnia, mimo trwającej wojny i okupacji, dalej działała przy alei Wolności. Pauliści nawiązali wtedy bliższy kontakt z mieszkańcami dzielnicy Stradom, do której się przeprowadzili. W tej części Częstochowy nie było wówczas żadnego kościoła, dlatego wiele osób przychodziło na Msze święte do kaplicy wspólnoty.

W okresie powojennym działalność wydawnicza, będąca formą apostolstwa paulistów, stała się główną przeszkodą w zaistnieniu Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce Ludowej, rządzonej przez partię komunistyczną o ateistycznym, totalitarnym i monopolistycznym nastawieniu. Przełożony domu, ks. Ravina, został uwięziony i w 1947 roku wydalony z Polski.
Tuż po zakończeniu II wojny światowej oskarżono paulistów o wykorzystywanie zakonnej drukarni do druku antykomunistycznych ulotek dla partyzantki Armii Krajowej. 31 stycznia 1946 ks. D. Ravina, przełożony paulistów w Polsce, został uwięziony. W czasie przesłuchań brutalnie go bito. Odebrano mu wszelkie zewnętrzne znaki jego wiary. W nieznany nam sposób wypalił sobie na piersi znak krzyża. Rozchorował się. Załamany, przygotował się na śmierć. Siostry Uczennice Boskiego Mistrza, dopóki to się nie wydało, przynosiły mu do więzienia na Zawodziu (dzielnica Częstochowy) jedzenie, w którym ukrywały małe karteczki ze słowami pociechy i zapewnieniami o modlitwie w jego intencji. Listy te ks. Ravina przechowywał w swojej więziennej poduszce. 11 marca 1947 kapłan został przewieziony do Warszawy. Przekazano go włoskiej ambasadzie, która zaopiekowała się nim. Okazało się, że zwolniono go z więzienia na skutek interwencji Rzymu. Odzyskał wolność, ale został zmuszony przez polskie władze do wyjazdu z kraju.


W Częstochowie, w domu przy ul. Hoene-Wrońskiego 26, zostały jedynie Uczennice Boskiego Mistrza oraz kleryk Józef Łabędź, który, nie zważając na trudności, uparcie chciał zostać kapłanem paulistą. Nikt jednak z Towarzystwa Świętego Pawła nie miał prawa przyjazdu do Polski, aby zająć się jego formacją zakonną. Również on sam nie mógł wyjechać za granicę.

W 1949 roku siostry Uczennice Boskiego Mistrza wraz z klerykiem Łabędziem przeprowadziły się do domu przy ul. Kapucyńskiej 1, który stopniowo spłacały.

W 1950 r. władze PRL zamykały lub przejmowały prywatne, przeważnie prowadzone przez zakonnice, przedszkola, szkoły, szpitale; zabierano ziemię będącą prywatną własnością. W tym roku zdemontowano maszyny z drukarni paulińskiej. Część ich zniszczono, a część wywieziono do państwowej drukarni w Częstochowie.

W roku 1953 ksiądz A. M. J. Łabędź został pierwszym polskim kapłanem paulistą. W dalszym ciągu nie mógł prowadzić działalności apostolskiej właściwej Towarzystwu Świętego Pawła.

W 1966 roku ksiądz Łabędź, dzięki pomocy finansowej Domu Generalnego Towarzystwa Świętego Pawła w Rzymie, nabył teren, na którym w przyszłości miały stanąć dom i drukarnia paulistów. Ziemia ta na peryferiach Częstochowy (w kolonii Grabówka) była wykupywana stopniowo i zapisywana na siostry, gdyż wówczas grunt mógł nabyć tylko ten, kto miał ukończoną szkołę rolniczą. Na terenie tym (4 ha) znajdował się sad, ogród i budynek mieszkalny. Siostry i ks. Łabędź utrzymywali się ze sprzedaży uprawianych przez nich warzyw i owoców.

2 stycznia 1967 ks. Łabędź zmarł. Nastąpiła przerwa w historii Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce.

22 lutego 1978, w święto Katedry świętego Piotra Apostoła, do Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce wstąpiło trzech pierwszych postulantów.

W 1984 roku pauliści w Częstochowie na Grabówce przy ul. A. Siwickiego 7 otworzyli swój pierwszy własny dom w Polsce, nazwany Domem Maryi Królowej Polski.

9 czerwca 1987 paulista, Ryszard Tomaszewski, przyjął w Lublinie święcenia kapłańskie z rąk papieża Jana Pawła II, który gościł w Polsce.

25 maja 1988 Ministerstwo Kultury i Sztuki poinformowało przełożonych Zgromadzenia o przyznaniu zezwolenia na prowadzenie działalności wydawniczej przez Towarzystwo Świętego Pawła w Polsce.

W 1989 roku w Lublinie (dzielnica Węglin) ufundowano dom studiów dla paulistów pod nazwą Dom Św. Pawła.

W 1991 roku w Masłońskim (30 km od Częstochowy) przy ul. Sportowej 1 został otwarty Dom Jezusa Mistrza jako ośrodek formacyjny dla postulantów i nowicjuszy.

W 1998 roku pauliści ponownie wrócili do Warszawy, gdzie w dzielnicy Ursus zorganizowano wspólnotę, która m.in. koordynuje prace redakcyjne nad tłumaczeniem Pisma Świętego. Swój dom pauliści nazwali Domem Św. Hieronima. Obok niego przygotowywane jest główne biuro dystrybucji Edycji Świętego Pawła.