Towarzystwo Św. Pawła - Wspólnota życia

Zgromadzenie Świętego Pawła jest zorganizowane we wspólnoty na szczeblu lokalnym, regionalnym, prowincjalnym i generalnym. Na czele każdej wspólnoty stoi przełożony wraz ze swoją radą.

Towarzystwo Świętego Pawła osiąga swój cel poprzez apostolstwo, które jest realizowane przez całą wspólnotę. Właśnie dlatego wszyscy zakonnicy starają się pielęgnować braterską współpracę i przyjaźń, pomagając sobie nawzajem w wypełnieniu wspólnego powołania.

Pauliści idą za Chrystusem, który domaga się od nich wspólnoty życia, podobnej do wspólnoty Osób Boskich. Sam Chrystus uczy, że zakonnicy będą zdolni świadczyć o Nim, jeśli "będą miłować jedni drugich, jak On umiłował". Członkowie Towarzystwa Świętego Pawła starają się wypełniać pragnienie Kościoła, aby uczniowie Chrystusa stanowili "jedno serce i jedną duszę".

Podstawową wartością każdej wspólnoty paulińskiej są osoby, które ją tworzą. Życie w braterskiej wspólnocie ma pomóc w osobistym uświęceniu w służbie apostolskiej.

Braterskie życie zakonne wyraża się w tym, że pauliści starają się szanować każdego z braci, doceniać jego zdolności, okazywać mu szacunek, uczestniczyć w jego sukcesach, radościach i cierpieniach. Mają świadomość swoich ludzkich ograniczeń, więc powinni być wyrozumiali i akceptować siebie wzajemnie z cierpliwością, ponieważ wspólnota ta nie jest wspólnotą ludzi doskonałych, ale osób podejmujących wysiłek ciągłego nawracania się.

Pauliści starają się pamiętać, że wspólnota, jakiej wszyscy oczekują, musi być budowana codziennym wysiłkiem każdego z jej członków i ubogacana wkładem wszystkich. Każdy członek wspólnoty stara się odkrywać w niej dobrodziejstwa płynące z ludzkiej solidarności, wzajemnej pomocy i zrozumienia.

Pauliści biorą współodpowiedzialność za losy wspólnoty, w której żyją. Zatem pomagają sobie nawzajem, zwłaszcza dzięki okresowym spotkaniom wspólnotowym, na których każdy zakonnik może swobodnie przedstawiać swój punkt widzenia na poruszane tematy. Gdy to czyni z poszanowaniem i zrozumieniem opinii innych, przyczynia się do budowania dobra całej wspólnoty. W czasie spotkań wspólnotowych każdy zakonnik stara się wnieść konkretny wkład poprzez pracę w grupach, w których rozpatruje się zagadnienia dyscypliny zakonnej, formacji, pracy apostolskiej, spraw finansowych. Co pewien czas dokonuje się weryfikacji sposobu życia całej wspólnoty.

Jedność członków Towarzystwa Świętego Pawła opiera się przede wszystkim na pokornym otwarciu się na Słowo Boże, na sprawowaniu Eucharystii i uczestniczeniu we wspólnej pracy apostolskiej.

Każdy członek wspólnoty stara się:

w miarę możliwości dostosować do ustalonego rozkładu dnia zgodnie z potrzebami wspólnotowymi i apostolskimi;

sygnalizować swoje wyjścia i nieobecności przełożonemu lub innej osobie odpowiedzialnej;

zachowywać w oznaczonym czasie ciszę, niezbędną do odpoczynku, nauki, pracy i skupienia;

uczestniczyć we wspólnych posiłkach, uważając je za spotkania rodzinne;

przestrzegać uprzejmej i serdecznej gościnności wobec braci i innych osób goszczących we wspólnocie,

dobrze wykorzystywać czas wolny, dni świąteczne i czas wakacji, aby wypocząć, wzbogacić się duchowo i kulturalnie, pogłębić jedność braterską oraz odnowić chęć współpracy w ramach wspólnoty.

Każdy członek wspólnoty powinien z roztropnością dbać o własne zdrowie.

Młodsi członkowie wspólnoty winni pamiętać o doświadczeniu starszych, nawiązywać z nimi dialog i zapoznawać ich ze swoją działalnością. Ze swej strony starsi członkowie wspólnoty powinni przyjąć młodszych z życzliwością, starać się ich zrozumieć i dodawać im odwagi.

Przełożeni mają zapewnić pomoc członkom swoich wspólnot w czasie kalectwa, choroby lub podeszłego wieku. Ma to się odbywać zgodnie z prawem lokalnym: czy to przez opiekę wewnątrz Zgromadzenia, czy też korzystając z pomocy zakładów ubezpieczeń społecznych, państwowych lub prywatnych.

We wspólnocie otacza się specjalną troską braci starszych, zasłużonych przez wkład, jaki wnieśli w Zgromadzenie. Dokonuje się to przez okazywanie im szacunku i miłości oraz zapewnienie opieki, jakiej potrzebują. W razie choroby któregoś z członków wspólnoty przełożeni powinni zadbać o to, aby chory otrzymał na czas potrzebne środki zaradcze, w pierwszym rzędzie pomoc duchową. Wszyscy bracia powinni okazać choremu miłość odwiedzając go, pocieszając, wyrażając współczucie. Chory ze swej strony stara się przyjmować cierpienie z rąk Ojca, przeżywając w Chrystusie tajemnicę paschalną. Jeśli pogarszający się stan zdrowia będzie tego wymagał, przełożeni powinni uświadomić o tym chorego.