Czytania

Strona główna Czytania

WSPOMNIENIE DOWOLNE BŁ. JAKUBA ALBERIONEGO

PONIEDZIAŁEK XXXIV TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK II



PIERWSZE CZYTANIE  (Ap 14,1-3.4b-5)

Pieśń odkupionych przez Baranka

Początek Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła.

Ja, Jan, ujrzałem: a oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mających imię Jego i imię Jego Ojca na czołach swoich wypisane. I usłyszałem z nieba głos jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego grzmotu. A głos, który usłyszałem, brzmiał jak gdyby harfiarze uderzali w swe harfy.
I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem i przed czterema Zwierzętami, i przed Starcami: a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy wykupionych z ziemi.
Ci Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie. Ci spośród ludzi zostali wykupieni na pierwociny dla Boga i dla Baranka, a w ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są nienaganni.


Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 24,1-2.3-4ab.5-6)

Refren: Oto lud wierny, szukający Boga.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (Mt 24,42a.44)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Czuwajcie i bądźcie gotowi,
bo w chwili, której się nie domyślacie,
Syn Człowieczy przyjdzie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA  (Łk 21,1-4)

Wdowi grosz

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza.

Gdy Jezus podniósł oczy, zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Zobaczył też, jak uboga jakaś wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki.
I rzekł: „Prawdziwie powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę z tego, co im zbywało; ta zaś z niedostatku swego wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”.


Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ

Wielkość ubóstwa

Dwie drobne monety wrzucone do świątynnej skarbony przez ubogą wdowę odpowiadały wartości mniej więcej 100 gramów chleba. To niewiele, wręcz nic, okazało się w oczach Jezusa wszystkim. Ta kobieta złożyła Bogu w ofierze to, co miała na utrzymanie, mówiąc innymi słowy – całe swoje życie. Ewangelista Łukasz, tak często podkreślający w nauczaniu Jezusa wezwanie do rezygnacji z dóbr materialnych, przysłaniających nam dobra duchowe, nie mógł pominąć tej wzruszającej historii. Kto pragnie być uczniem Pana, powinien jednocześnie stać się naśladowcą ubogiej wdowy z jerozolimskiej świątyni.

Wszechmogący i wiekuisty Boże, prowadź nasze kroki i czyny według Twego upodobania, abyśmy w imię Twego umiłowanego Syna zasługiwali na obfite dobre dzieła (bł. Jakub Alberione). Panie, pragnę być Twoim uczniem, pomóż mi, bym potrafił zawierzyć Ci do końca.

www.edycja.plRozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2018”
Autor: O. Jarosław Krawiec OP
Edycja Świętego Pawła