Czytania

Strona główna Czytania

CZWARTEK VI TYGODNIA WIELKANOCNEGO



PIERWSZE CZYTANIE (Dz 18,1-8)

Święty Paweł w Koryncie

Czytanie z Dziejów Apostolskich.

Paweł opuścił Ateny i przybył do Koryntu. Znalazł tam pewnego Żyda, imieniem Akwila, rodem z Pontu, który z żoną Pryscyllą przybył niedawno z Italii, ponieważ Klaudiusz wysiedlił z Rzymu wszystkich Żydów. Przyszedł do nich, a ponieważ znał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował; zajmowali się wyrobem namiotów. A co szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał tak Żydów, jak i Greków. Kiedy Sylas i Tymoteusz przyszli z Macedonii, Paweł oddał się wyłącznie nauczaniu i udowadniał Żydom, że Jezus jest Mesjaszem. A kiedy się sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnął swe szaty i powiedział do nich: „Krew wasza na waszą głowę, jam nie winien. Od tej chwili pójdę do pogan”.
Odszedł stamtąd i poszedł do domu pewnego „czciciela Boga”, imieniem Tycjusz Justus. Dom ten przylegał do synagogi. Przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył w Pana z całym swym domem, wielu też słuchaczy korynckich uwierzyło i przyjmowało wiarę i chrzest.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY (Ps 98,1.2-3ab.3cd-4)

Refren: Wobec narodów objawił zbawienie.

Śpiewajcie Panu pieśń nową *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Pan okazał zbawienie, *
na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość.
Wspomniał a dobroć i na wierność swoją *
dla domu Izraela.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 14,18)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Nie zostawię was sierotami,
powrócę do was i rozraduje się serce Wasze.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (J 16,16-20)

Smutek wasz zamieni się w radość

Słowa Ewangelii według świętego Jana.

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie”.
Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: „Co to znaczy, co nam mówi: «Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie»; oraz: «Idę do Ojca?»” Powiedzieli więc: „Co znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego, co mówi”.
Jezus poznał, że chcieli Go pytać, i rzekł do nich: „Pytacie się jeden drugiego o to, że powiedziałem: «Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie?» Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość”.

Oto słowo Pańskie.



KOMENTARZ

Przez smutek świata do radości nieba
 
Jezus przypomina mi o moim powołaniu do życia z Nim przez wieczność, powołaniu do świętości. Realizuję je tu i teraz, w życiu ziemskim, które w porównaniu z życiem wiecznym jest tylko chwilą. Realizuję je, kiedy żyję z Jezusem w Duchu Świętym. Bo chrześcijanin nie żyje dla świata, choć przebywa w świecie. Stąd logika mojego życia najczęściej jest przeciwna logice świata. Ponadto w perspektywie powołania do świętości rzeczywistość tego, co dzieje się w świecie, może napełniać mnie smutkiem. Jeśli jednak jest to smutek z powodu odejścia od Boga, to on zamieni się w radość. I choć mogę nie rozumieć niepewnej życiowej chwili, to ona jest niczym w porównaniu z pewną wiecznością. Nie mogę żyć pociechą, jaką daje świat, bo ona przemija. Mój los ma być złączony z losem Jezusa. Z Nim tylko mogę przejść przez smutek świata do radości nieba.

Choć nie widzę Cię, Panie, oczami ciała, to wiem, że zawsze idziesz ze mną przez tę dolinę łez i smutku, abym nie tracił sprzed oczu powołania do świętości, jakim mnie obdarzyłeś, i w otwartości na Ducha Świętego je realizował.


www.edycja.plRozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2019”

ks. Janusz Lekan
Edycja Świętego Pawła