Czytania

Strona główna Czytania

SOBOTA XV TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK I



PIERWSZE CZYTANIE  (Wj 12,37-42)

Wyjście Izraelitów z Egiptu

Czytanie z Księgi Wyjścia.

Synowie Izraela wyruszyli z Ramses ku Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, prócz dzieci. Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto owce i woły, i olbrzymi dobytek. Z ciasta, które wynieśli z Egiptu, wypiekli niekwaszone placki, ponieważ się nie zakwasiło. Wypędzeni z Egiptu bez najmniejszej zwłoki, nie zdołali przygotować nawet zapasów na drogę.
A czas pobytu synów Izraela w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej. Tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej. Dlatego noc ta winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich synów Izraela po wszystkie pokolenia.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 105,1 i 5.37-38.42-43)

Refren: Sławmy na wieki miłosierdzie Pana.

Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, *
głoście Jego dzieła wśród narodów.
Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, *
o Jego znakach, o wyrokach ust Jego.

Lud swój wyprowadził ze srebrem i złotem *
i nikt nie był słaby w Jego pokoleniach.
Egipcjanie cieszyli się z ich wyjścia, *
bo ogarnął ich lęk przed nimi.

Pamiętał bowiem o swym świętym słowie, *
danym Abrahamowi, swojemu słudze.
I wyprowadził swój lud wśród radości, *
z weseleni swoich wybranych.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (Mt 11,29ab)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie,
bo jestem cichy i pokorny sercem.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA  (Mt 12,14-21)

Jezus cichy i pokorny sercem

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić.
Gdy Jezus dowiedział się o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz im surowo zabronił, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:
„Oto mój Sługa, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo narodom. Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą”.

Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ


Bóg przywraca nadzieję wszystkim 


Znowu pojawia się kontrast pomiędzy religią faryzeuszów i misją Jezusa. Ewangelista Mateusz podaje cytat z proroka Izajasza, widząc w tych słowach streszczenie życia Jezusa: ogłosić narodom sprawiedliwość. Ta sprawiedliwość to prawda o tym, że Jezus przyszedł przynieść zbawienie wszystkim. Przyszedł przywrócić nadzieję tym, którzy byli poza religią faryzeuszy. Bo ani pojedynczy człowiek, ani całe narody nie potrafią się rozwijać bez nadziei. Ich przyszłość zależy od tego, w czym tę nadzieję pokładają. W tę troskę o przyszłość narodu wpisuje się odpowiedzialnie każdy z nas. Dlatego muszę się dziś szczerze zapytać, czy chcę budować wieczne królestwo Boże, czy zmienny dobrobyt na ziemi. Jeśli zachowam ten porządek, jedno z drugim da się pogodzić. W innym przypadku Jezus będzie mi przeszkodą w moich ziemskich planach i wtedy odrzucę Jego prawa jako zbędny ciężar. Jeśli tak jest, czas się obudzić!

W Tobie, Panie, pokładam nadzieję, bo Ty przyniosłeś zbawienie wszystkim, bez wyjątku. Niech dzielenie się tą dobrą nowiną pomaga mi budować właściwy ład na ziemi, nie tracąc z horyzontu powołania do wieczności.



www.edycja.plRozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2019”

ks. Janusz Lekan
Edycja Świętego Pawła