Czytania

Strona główna Czytania

WTOREK XIV TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK I



PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 32,23-33)

Walka Jakuba z Aniołem

Czytanie z Księgi Rodzaju.

Jakub wstał w nocy i zabrawszy obie swe żony, dwie ich niewolnice i jedenaścioro dzieci, przeprawił się przez bród potoku Jabbok. A gdy ich przeprawił przez ten potok, przeniósł również na drugi brzeg to, co posiadał.
Gdy zaś wrócił i został sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim. A wreszcie rzekł: „Puść mnie, bo już wschodzi zorza!” Jakub odpowiedział: „Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz!” Wtedy tamten go zapytał: „Jakie masz imię?” On zaś rzekł: „Jakub”. Powiedział: „Odtąd nie będziesz się zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi, i zwyciężyłeś”. Potem Jakub rzekł: „Powiedz mi, proszę, jakie jest twe imię?” Ale on odpowiedział: „Czemu pytasz mnie o imię?” I pobłogosławił go na owym miejscu.
Jakub dał temu miejscu nazwę Penuel, mówiąc: „Mimo że widziałem Boga twarzą w twarz, jednak ocaliłem me życie”. Słońce już wschodziło, gdy Jakub przechodził przez Penuel, utykając na nogę, został bowiem porażony w staw biodrowy, w to właśnie ścięgno.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 17,1.2-3.6-7. 8 i 15)

Refren: Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga.

Rozważ, Panie, moją słuszną sprawę, *
usłysz moje wołanie,
wysłuchaj modlitwy *
moich warg nieobłudnych.

Niech wyrok o mnie wyjdzie od Ciebie, *
Twoje oczy widzą to, co sprawiedliwe.
Choćbyś badał moje serce i przyszedł do mnie nocą, +
i doświadczał ogniem, *
nieprawości we mnie nie znajdziesz.

Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz; *
nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo.
Okaż przedziwne miłosierdzie Twoje, +
Zbawco tych, co się chronią przed wrogiem *
pod Twoją prawicę.

Strzeż mnie jak źrenicy oka, *
ukryj mnie w cieniu Twych skrzydeł.
A ja w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, *
ze snu powstając nasycę się Twym widokiem.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (Mt 4,23)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (Mt 9,32-37)

Jezus lituje się nad ludźmi

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Przyprowadzono do Jezusa niemowę opętanego. Po wyrzuceniu złego ducha niemy odzyskał mowę, a tłumy pełne podziwu wołały: „Jeszcze się nigdy nic podobnego nie pojawiło w Izraelu”.
Lecz faryzeusze mówili: „Wyrzuca złe duchy mocą ich przywódcy”.
Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza.
Wtedy rzekł do swych uczniów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”.

Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ

Litość Jezusa

Litość Jezusa to Jego wrażliwość na ludzką biedę, która dotyka całego człowieka. Z pasterską troską patrzy na tych, którzy byli „udręczeni i porzuceni jak owce” (Mt 9, 36). Bo Jezus przychodzi jako Dobry Pasterz. Widzi przed sobą nie tylko tłumy, ale dostrzega każdego człowieka oddzielnie. Przychodzi z pomocą ludzkiej niedoli, zwłaszcza w zniewoleniu, jakie niesie zły duch. Przywraca człowiekowi wolność, wykonując misję powierzoną przez Ojca, niezależnie od tego, co mówią inni. Jezus przechodzi obok każdego i widzi jego niedolę. Dobry Pasterz chce działać przez tych, których sam powołuje na swoje żniwo. Litować się nad ludzką niedolą to prosić Pana żniwa o nowych robotników, aby On mógł dotrzeć do wszystkich.

Jezu, Dobry Pasterzu, dozwól nam doświadczać Twojej troski. Daj nam, proszę, kapłanów na miarę Twojego serca, ludzi życia konsekrowanego przepełnionych hojnością oddania, ludzi świeckich, by byli apostołami Bożego miłosierdzia.




www.edycja.plRozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2019”

ks. Janusz Lekan
Edycja Świętego Pawła