SOBOTA VII TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK I



PIERWSZE CZYTANIE (Syr 17,1-15)

Człowiek obdarowany przez Stwórcę

Czytanie z Księgi Syracydesa.

Pan stworzył człowieka z ziemi i znów go jej zwróci.
Odliczył ludziom dni i wyznaczył czas odpowiedni oraz dał im władzę nad tym wszystkim, co jest na niej. Uczynił ich groźnymi dla wszystkiego stworzenia, aby panowali nad zwierzętami i ptactwem.
Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz.
Dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serca zdolne do myślenia.
Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył.
Położył oko swoje w ich sercu, aby im pokazać wielkość swoich dzieł. Imię świętości wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać.
Postawił przed nimi wiedzę i prawo życia dał im w dziedzictwo.
Przymierze wieczne zawarł z nimi i objawił im swoje prawa.
Wielkość majestatu widziały ich oczy i uszy ich słyszały okazałość Jego głosu. Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości». I dał każdemu przykazania co do bliźniego.
Przed Nim są zawsze ich drogi, nie skryją się przed Jego oczami.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY (Ps 103,13-14.15-16.17-18a)

Refren: Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli.

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Dni człowieka są jak trawa, *
kwitnie jak kwiat na polu.
Wystarczy, że wiatr go muśnie, już znika, *
i wszelki ślad po nim ginie.

Lecz łaska Boga jest wieczna *
dla Jego wyznawców,
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem, *
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 11,25)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (Mk 10,13-16)

Jezus błogosławi dzieci

Słowa Ewangelii według świętego Marka.

Przynosili Jezusowi dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego.
A Jezus widząc to, oburzył się i rzekł do nich: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego”.
I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Oto słowo Pańskie.

KOMENTARZ

W potocznym języku powiedzenie komuś, że jest jak dziecko, stanowi poważną obrazę. Dorosłym jest ten, kto nie jest naiwny, zawsze wie, co należy robić, nie popełnia błędów, nie jest spontaniczny w wyrażaniu uczuć itd. A dziecko? Jego zabezpieczeniem jest dorosły, jego mądrością jest posłuszeństwo, a słuchając, ufa temu, co mu się opowiada. Jezus chce, byśmy stawali się na wzór dzieci ufających i posłusznych Ojcu. Wtedy królestwo Boże stanie się naszym udziałem, wtedy przewrotność naszych serc, które uznają Ewangelię za zbiór pięknych, acz kompletnie nieżyciowych zasad, ustąpi miejsca ewangelicznemu pokojowi i radości.

Mój rozum tak często każe mi wątpić w słuszność ewangelicznych postaw, słuszność dzielenia się, nieprzywiązywania się do dóbr, przebaczenia. Dlatego proszę Cię, Panie, o naturę dziecka.

Rozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2013”
Autor: ks. Maciej Warowny
Edycja Świętego Pawła