Święty Paweł zajmuje ważne miejsce w duchowości Rodziny Świętego Pawła, ponieważ jest najwierniejszym uczniem Jezusa Chrystusa. Jest On szczególnym patronem i opiekunem apostołów środków społecznego przekazu nie tyle dlatego, że w swoich czasach był najbardziej „nowoczesnym” apostołem, ile ze względu na gorliwość apostolską.

Z nieprzyjaciela Jezusa święty Paweł stał się tak bliski swojemu Mistrzowi, że żył całkowicie dla Niego. Nawet kajdany nie przeszkodziły mu w głoszeniu Ewangelii. Apostoł jest mistrzem w tym, jak głosić wszędzie i wszystkim Chrystusa. Paweł bowiem, odkąd został zdobyty przez Chrystusa, nie wyobrażał sobie życia bez Niego. Chrystus nadawał jego życiu sens, a także był jego siłą i pomocą w trudnościach i doświadczeniach. Paweł był Apostołem Chrystusa i jego świadkiem tak bardzo oddanym swojemu Mistrzowi, że myślał zawsze tylko o jednym - by żyć tajemnicą Chrystusa.

Święty Paweł był człowiekiem głębokiej modlitwy jeszcze przed nawróceniem. A kiedy się nawrócił, modlitwa towarzyszyła wszystkim jego działaniom i nauczaniu. Prowadził głębokie życie kontemplacyjne nie tylko na pustyni, ale także wśród licznych zajęć apostolskich.

Błogosławiony Jakub Alberione uzasadnił wybór Patrona Zgromadzenia następująco: „Zanim powierzono Instytut opiece świętego Pawła Apostoła, dużo się modlono. Chciano świętego, który wyróżniałby się szczególną świętością, a równocześnie byłby wzorem w apostolstwie. Święty Paweł łączy w sobie świętość i apostolstwo. Kochał naprawdę Jezusa Chrystusa: „Kto odłączy mnie od miłości Chrystusa? Nic. Ani życie, ani śmierć”. Gdy wypełnił w życiu służbę Chrystusowi, poszedł odważnie na śmierć męczeńską, pochylając głowę przed mieczem”.

Bł. Jakub Alberione nazywał Apostoła prawdziwym Założycielem Rodziny Świętego Pawła i zwracał bardzo uwagę na fakt, że św. Paweł „utworzył sobie tę Rodzinę, wspierając ją fizycznie i duchowo”.