PONIEDZIAŁEK V TYGODNIA WIELKANOCNEGO
PIERWSZE CZYTANIE (Dz 14, 5-18)
Działalność Pawła i Barnaby w Likaonii
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice, i tam głosili Ewangelię.
W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, którynigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!». A on zerwał się i zaczął chodzić.
Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!». Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce, i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.
Na wieść o tym Apostołowie Barnaba i Paweł, rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was iradością napełniał wasze serca».
Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY (Ps 115, 1-2. 3-4. 15-16)
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?».
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Nasz Bóg jest w niebie; *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. J 14, 26)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (J 14, 21-26)
Duch Święty nauczy was wszystkiego
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».
Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?».
W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».
Oto słowo Pańskie.
PIERWSZE CZYTANIE (Dz 14, 5-18)
Działalność Pawła i Barnaby w Likaonii
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice, i tam głosili Ewangelię.
W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, którynigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!». A on zerwał się i zaczął chodzić.
Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!». Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce, i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.
Na wieść o tym Apostołowie Barnaba i Paweł, rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was iradością napełniał wasze serca».
Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY (Ps 115, 1-2. 3-4. 15-16)
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?».
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Nasz Bóg jest w niebie; *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.
Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. J 14, 26)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA (J 14, 21-26)
Duch Święty nauczy was wszystkiego
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».
Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?».
W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».
Oto słowo Pańskie.
KOMENTARZ
Jak często zadajemy Jezusowi pytania
Juda słuchał z uwagą słów Jezusa. W końcu zadał nurtujące go pytanie: „Panie, co sprawiło, że masz objawić się nam, a nie światu?”. To świadczy o zasłuchaniu ucznia w nauczanie Mistrza, potwierdza jego zaangażowanie i jest jednocześnie oznaką zaufania. W ten sposób jawi się nam piękna relacja. Zaangażowanie i zaufanie są niczym para tancerzy, którzy prezentują swój kunszt na najwyższym poziomie. Taki taniec budzi radość, zachwyt, a może i pragnienie naśladowania. W takim klimacie wzajemne zaufanie wzrasta do tego stopnia, że człowiek nie boi się zadawać Bogu pytań. Bóg natomiast dostrzega otwartość ludzkiego serca i zaczyna odsłaniać coraz większe sekrety swego Serca. Nawet jeśli Jego przyjaciele są nieliczni, On się tym nie martwi. Jezus czeka na nasze pytania, ponieważ interesuje Go jedynie autentyczna, pełna pasji i gotowa na wszystko relacja.
Chryste! Przynoszę Tobie moje zaangażowanie, jak i jego brak. Pragnę uczyć się zaufania Tobie każdego dnia i w każdej sytuacji. Bądź przy mnie. Ochraniaj mnie. Potrzebuję Ciebie.
Rozważania zaczerpnięte z Ewangelia 2026
ks. Jerzy Jastrzębski
Edycja Świętego Pawła
Jak często zadajemy Jezusowi pytania
Juda słuchał z uwagą słów Jezusa. W końcu zadał nurtujące go pytanie: „Panie, co sprawiło, że masz objawić się nam, a nie światu?”. To świadczy o zasłuchaniu ucznia w nauczanie Mistrza, potwierdza jego zaangażowanie i jest jednocześnie oznaką zaufania. W ten sposób jawi się nam piękna relacja. Zaangażowanie i zaufanie są niczym para tancerzy, którzy prezentują swój kunszt na najwyższym poziomie. Taki taniec budzi radość, zachwyt, a może i pragnienie naśladowania. W takim klimacie wzajemne zaufanie wzrasta do tego stopnia, że człowiek nie boi się zadawać Bogu pytań. Bóg natomiast dostrzega otwartość ludzkiego serca i zaczyna odsłaniać coraz większe sekrety swego Serca. Nawet jeśli Jego przyjaciele są nieliczni, On się tym nie martwi. Jezus czeka na nasze pytania, ponieważ interesuje Go jedynie autentyczna, pełna pasji i gotowa na wszystko relacja.
Chryste! Przynoszę Tobie moje zaangażowanie, jak i jego brak. Pragnę uczyć się zaufania Tobie każdego dnia i w każdej sytuacji. Bądź przy mnie. Ochraniaj mnie. Potrzebuję Ciebie.
Rozważania zaczerpnięte z Ewangelia 2026ks. Jerzy Jastrzębski
Edycja Świętego Pawła